Ihde yöntemi ile klasik implant arasındaki fark

Her şey çene kemiğinin tek tabaka olmamasından çıkıyor. Üstte, dişlerin oturduğu alveol kemiği var; bu tabaka dişin varlığına bağlı ve diş kaybedildiğinde yükten mahrum kaldığı için erimeye başlar. Onun altında ve çevresinde kortikal ve bazal denen, çok daha sert ve diş kaybından etkilenmeyen tabakalar bulunur. İki yaklaşım arasındaki bütün farklar, hangi tabakaya güvendikleri sorusundan türüyor.

Klasik implant üstteki tabakaya yerleştirilir. Yerleştirildikten sonra kemik hücreleri implant yüzeyine tutunur ve implant zamanla kemiğin bir parçası hâline gelir. Bu biyolojik kaynaşma aylar sürer ve o süre boyunca yük bindirilmez. Yani bu bekleme, tutunmanın oluşma biçiminden kaynaklanan bir zorunluluk.

Bu, üstteki tabakanın yeterli olduğu ağızlarda gayet iyi çalışıyor. Sorun, o tabaka eridiğinde başlıyor: implantın oturacağı yer daralıyor ve klasik yolda çözüm önce kemik eklemek oluyor. Greft, aylarca iyileşme, sonra implant, sonra bir kez daha bekleme. Toplam süre bir yılı bulabiliyor ve maliyetin büyük bölümü de buradan geliyor.

Diğer yaklaşım tutunmayı erimeyen derin tabakadan alıyor. Bu tek bir değişiklik gibi görünse de üç şeyi birden değiştiriyor. Kemik hacmi azalmış çenede plan değişmiyor; tutunma ilk günden mekanik olduğu için kaynaşma beklenmiyor; ve beklenmediği için final sabit köprü üçüncü gün takılabiliyor. Bu üç sonucun hepsi aynı karardan doğuyor.

Bu yaklaşımın bir bedeli de var. Bu yaklaşımda implantlar tek parça: gövde ile dişin bağlandığı üst kısım aynı parça. Bağlantı vidası ve o bağlantıdaki mikron ölçekli aralık yok; bu bir kazanç. Ama açı sonradan üst parça değiştirilerek düzeltilemiyor. Klasik sistemde telafi edilebilecek bir planlama hatası burada telafi edilemiyor.

İkinci bedel kanıt birikimi. Klasik implantoloji onlarca yıllık, çok geniş ve karşılaştırmalı bir literatüre yaslanıyor. Kortikobazal yerleştirme ve hemen yükleme üzerine de uzun süredir çalışma, yayın ve eğitim var; ama havuz daha küçük ve uzun vadeli karşılaştırmalı çalışma sayısı daha az. Bunu saklamıyoruz: karar verirken bilmeniz gereken bir gerçek.

Aşağıdaki ayrım muayenede yapılan değerlendirmenin çerçevesi. İkisi de bizim yaptığımız işler; seçim ağza göre değişiyor.

Aynı hastanın iki yolda geçireceği süreç. İki yol arasındaki zaman farkı, adımlar arasındaki bekleme sürelerinden geliyor.

1. 1

   Görüntüleme ve planlama: ikisinde de aynı

   Tomografi çekilir, kemiğin yüksekliği, genişliği ve sertliği ölçülür. Fark burada başlıyor: klasik yolda üstteki tabakanın yeterliliğine, diğerinde derin tabakanın nerede olduğuna bakılıyor.

2. 2

   Klasik yol: gerekiyorsa önce kemik ekleme

   Hacim yetersizse greft yapılır ve aylarca iyileşme beklenir. Bu adım toplam süreyi ve maliyeti en çok büyüten kalem; bazı vakalarda kaçınılmaz.

3. 3

   Klasik yol: yerleştirme ve kaynaşma beklemesi

   İmplantlar yerleştirilir, aylarca beklenir. Bu dönemde hareketli geçici protez kullanılır. Sonra üst yapı yapılır.

4. 4

   Diğer yol: yuvanın sıkıştırılarak hazırlanması

   Yuva kemik alınarak değil yana doğru sıkıştırılarak açılır; kemik yoğunlaşır. Bu, ilk gün elde edilen tutunmanın bir kaynağı.

5. 5

   Diğer yol: yerleştirme, provalar ve üçüncü gün final köprü

   İmplantlar derin tabakaya kilitlenir, tutunma tork değeriyle doğrulanır ve beklenen değere ulaşıldıysa birinci gün ilk prova dişler takılır, ikinci gün provalar yapılır ve final köprü üçüncü gün takılır. Ulaşılamazsa o bölge yüklenmez ve teslim ertelenir.

6. 6

   Sonrası: ikisinde de aynı

   Kapanış ayarı, kontroller ve yıllık bakım. İki yolun da uzun ömrü aynı şeye bağlı: düzenli kontrol ve temizlenebilir bir tasarım.

Aşağıdaki karşılaştırma iki yaklaşımın nerede ayrıldığını özetliyor; hiçbiri tek başına karar verdirmiyor.

Tek taraflı bir karşılaştırma işe yaramaz. Aşağıda ikisinin de zayıf tarafı yazılı.

Cerrahi sonrası ilk günler benzer; ayrışma sonrasında başlıyor.

1. İlk hafta: ikisinde de benzer

   Şişlik ikinci ve üçüncü gün tepe yapar, sonra geriler. Yumuşak beslenme, soğuk uygulama ve verilen ilaçlar. Bu dönemde iki yol arasında hastanın hissedeceği belirgin bir fark yok.

2. İlk aylar: asıl fark burada

   Klasik yolda hasta hareketli geçici protezle bekliyor. Diğerinde üçüncü gün takılan final sabit köprüyle yaşıyor; kontrollerde gerekirse kapanış ayarı yapılıyor. Günlük hayat açısından aradaki fark büyük.

3. Kalıcı üst yapı: yalnızca klasik yolda

   Klasik yolda kaynaşma bittikten sonra, geçici protezin yerine ayrı bir aşama olarak yapılıyor ve baştan konuşulması gerekiyor. Diğer yolda böyle bir aşama yok: üçüncü gün takılan köprü final köprü.

4. Uzun vade: ikisinde de aynı kurallar

   Yılda en az bir kontrol, ara yüz temizliği, kapanışın gözden geçirilmesi. İmplant çevresi iltihabı her iki yaklaşımda da sessiz ilerliyor ve kemik kaybettiriyor.

Rakam vermiyoruz, ama iki yolun maliyeti farklı kalemlerden oluşuyor ve karşılaştırma ancak kalem kalem yapıldığında anlamlı oluyor.

Kemik ekleme kalemi

Klasik yolda hacim yetersizse greft devreye giriyor: malzeme, ek seans ve aylarca bekleme. Diğerinde tutunma erimeyen tabakadan alındığı için bu kalem çoğu vakada hiç doğmuyor. İki yol arasındaki en büyük fark burada.

Seans sayısı ve seyahat

Aylara yayılan bir planda dört beş kez gidip gelmek gerekiyor. Şehir dışından ya da yurt dışından gelen hastalarda bu kalem teklifteki farktan büyük olabiliyor.

İmplant sayısı

Yük paylaşımına dayanan planlarda sayı genellikle daha yüksek tutuluyor. Bu, implant kalemini büyütürken taşıyıcı sistemi güçlendiriyor.

Üst yapı

Klasik yolda geçici protez ve kalıcı üst yapı ayrı kalemler; diğer yolda üçüncü gün takılan final sabit köprü tek kalem. İki yolda da çoğu planda toplamın en büyük parçası; teklif karşılaştırırken ilk bakılacak satır bu.