آیا دندان ثابت در سه روز واقعاً ممکن است؟

در ایمپلنت کلاسیک، دوره انتظار یک رسم نیست، یک ضرورت است. پس از کاشت ایمپلنت تیتانیومی در فک، سلول‌های استخوانی اطراف به سطح آن می‌چسبند و ایمپلنت را آرام‌آرام به بخشی از استخوان تبدیل می‌کنند. این جوش خوردن زیستی ماه‌ها طول می‌کشد. وارد کردن نیروی جویدن به ایمپلنت پیش از کامل شدن آن ممکن است باعث شود دور ایمپلنتی که حرکت می‌کند، به جای استخوان بافت نرم تشکیل شود. یعنی دوره انتظار از این ناشی می‌شود که گیر ایمپلنت به‌مرور شکل می‌گیرد.

آنچه انتظار را حذف می‌کند، گرفتن گیر از جای دیگری است. استخوان فک یک لایه نیست: در بالا استخوان آلوئولار سست قرار دارد که دندان‌ها در آن نشسته‌اند و پس از از دست رفتن دندان تحلیل می‌رود؛ زیر و اطراف آن لایه کورتیکال و بازال است که تحلیل نمی‌رود و بسیار سخت‌تر است. وقتی ایمپلنت در این لایه سخت قفل شود، گیری که به دست می‌آید زیستی نیست، مکانیکی است. مثل نشستن پیچ در چوب سخت: استحکام از همان ثانیه اول وجود دارد و لازم نیست منتظر شکل‌گیری‌اش بمانید.

نام این گیر ثبات اولیه (primary stability) است و چیزی قابل اندازه‌گیری است. هنگام کاشت، مقاومتی که ایمپلنت با آن در استخوان می‌نشیند با عدد گشتاور خوانده می‌شود. ایمپلنتی که به مقدار مورد انتظار برسد می‌تواند از روز اول بار تحمل کند؛ ایمپلنتی که نرسد نمی‌تواند. به همین دلیل تصمیم روی تخت جراحی گرفته می‌شود، نه هنگام گرفتن نوبت. آنچه بارگذاری فوری بر آن تکیه دارد عجله بیمار نیست، عددی است که همان روز به دست می‌آید.

پس چرا یک روز نه؟ چون هرچند خود جراحی چند ساعت طول می‌کشد، بایت و ظاهر در یک نوبت نهایی نمی‌شوند. پس از جراحی از دهان قالب دیجیتال گرفته می‌شود و همان روز نخستین دندان‌های آزمایشی آماده می‌شوند؛ روز دوم با چند پروو، بایت، جای دندان‌ها، گفتار و رنگ نهایی می‌شوند؛ دندان‌های ثابت نهایی بر اساس همین تصمیم‌ها ساخته و روز سوم نصب می‌شوند. فشرده کردن این مراحل در یک روز یعنی سپردن اکلوژن و هماهنگی به حدسی بی‌پایه. سه روز کوتاه‌ترین مدتی است که بدون حذف هیچ‌یک از مراحل به دست می‌آید.

بگذارید روشن بنویسیم دندانی که در پایان روز سوم نصب می‌شود چیست: ثابت است و نتیجه نهایی است. ثابت است، چون روی ایمپلنت‌ها پیچ می‌شود؛ سقف دهان را نمی‌پوشاند، شب درآورده نمی‌شود، چسب نمی‌خواهد و هنگام جویدن تکان نمی‌خورد. نهایی است، چون دندان‌هایی است که بر اساس بایت، فرم و رنگی که روز دوم در پرووها مشخص شد ساخته شده‌اند؛ بریج دومی که ماه‌ها بعد جای آن‌ها را بگیرد وجود ندارد. درمان روز سوم کامل می‌شود و در پایان روز سوم می‌توانید به خانه برگردید. پس از آن معاینه‌ها می‌مانند: معاینه‌هایی طبق برنامه پیگیری کلینیک، در صورت نیاز یک تنظیم کوچک بایت و اگر در طرح درمان باشد، نایت گارد. در ایمپلنت کلاسیک در دوره انتظار از دندان مصنوعی موقت استفاده می‌شود و بریج دائمی ماه‌ها بعد ساخته می‌شود؛ در این پروتکل آن مرحله دوم وجود ندارد.

و در پایان، دامنه این طرح درمان محدود است. موضوع نبودِ یک دندان نیست؛ دهان‌هایی است که دندان‌های زیادی از دست داده‌اند یا دندان‌های باقی‌مانده دیگر توان تکیه‌گاه بودن ندارند. راه‌اندازی یک پروتکل سه‌روزه برای یک دندان از دست رفته لازم نیست و بگذارید حقیقت را بگوییم: در آن مورد، ایمپلنت کلاسیک تک‌دندان راه‌حلی ساده‌تر، ارزان‌تر و دست‌کم به همان اندازه خوب است.

آنچه تفاوت را رقم می‌زند خواسته بیمار نیست، بلکه استخوانی است که روی سی‌تی اسکن با پرتو مخروطی (CBCT) دیده می‌شود و گیری که همان روز اندازه‌گیری می‌شود. موارد زیر عواملی است که هنگام تصمیم‌گیری بررسی می‌شوند؛ پاسخ قطعی پس از تصویربرداری و معاینه مشخص می‌شود.

روند زیر روزهای کلینیک را نشان می‌دهد. ارزیابی پیش از آن و معاینه‌های پس از آن خارج از این سه روزند؛ آن‌ها را هم نوشته‌ایم تا برنامه زمانی کامل دیده شود.

1. 1

   پیش از آمدن: تصویربرداری و ارزیابی اولیه

   اگر رادیوگرافی پانورامیک (OPG) یا CBCT دارید بررسی می‌شود؛ اگر ندارید، روز اول در کلینیک گرفته می‌شود. داروهایی که مصرف می‌کنید، جراحی‌های قبلی و بیماری‌های مزمن در همین مرحله بررسی می‌شوند. اگر فکر کنیم مناسب این درمان نیستید، پیش از حرکت به شما می‌گوییم.

2. 2

   روز ۱: CBCT، برنامه‌ریزی، ایمپلنت‌ها و نخستین پروو

   روی تصویر سه‌بعدی تصمیم گرفته می‌شود که هر ایمپلنت به کدام لایه استخوان و با چه زاویه‌ای برود. کاشت با بی‌حسی موضعی انجام می‌شود و در صورت نیاز آرام‌بخشی (سدیشن) هم اضافه می‌شود. گیر هر ایمپلنت با عدد گشتاور تأیید و همان عدد ثبت می‌شود. سپس از دهان قالب دیجیتال گرفته می‌شود و همان روز نخستین دندان‌های آزمایشی شما آماده می‌شوند.

3. 3

   عصر روز ۱: استراحت و مدیریت تورم

   روی بیرون گونه سرما گذاشته می‌شود، غذای نرم خورده می‌شود و داروهای تجویزشده بدون وقفه مصرف می‌شوند. طبیعی است که تورم در روز دوم و سوم بیشتر شود؛ این خود فرایند ترمیم است. سیگار نکشیدن در آن شب، پربازده‌ترین تصمیمی است که می‌توانید برای هفته‌های بعد بگیرید.

4. 4

   روز ۲: پرووها و تصمیم‌های نهایی

   با چند پروو، بایت، جای دندان‌ها، ظاهر، گفتار و راحتی نهایی می‌شوند؛ رنگ نهایی دندان‌ها در این روز انتخاب می‌شود. تصمیم‌ها به لابراتوار خود کلینیک فرستاده می‌شوند و دندان‌های ثابت نهایی بر اساس آن‌ها ساخته می‌شوند.

5. 5

   روز ۳: دندان‌های نهایی و تنظیم اکلوژن

   دندان‌های ثابت نهایی روی ایمپلنت‌ها پیچ می‌شوند و کار اصلی این‌جا شروع می‌شود: اکلوژن (نحوه جفت شدن دندان‌ها) تنظیم می‌شود. تنها یک نقطه که زودتر تماس پیدا کند، کل نیروی جویدن را روی یک ایمپلنت می‌اندازد. وقتی تنظیم کامل شد و تأیید شما گرفته شد، دندان‌های نهایی محکم می‌شوند و با دندان‌های ثابت نهایی از کلینیک بیرون می‌روید.

6. 6

   پس از آن: معاینه و پیگیری

   درمان اصلی در پایان روز سوم کامل شده و همان روز می‌توانید به خانه برگردید. معاینه‌های بعدی طبق برنامه پیگیری کلینیک انجام می‌شوند؛ در صورت نیاز تنظیم کوچکی در بایت انجام می‌شود و اگر نایت گارد در طرح درمان باشد، آن هم بخشی از همین پیگیری است. مرحله دومی که در آن بریج تازه‌ای جای این دندان‌ها را بگیرد وجود ندارد.

طرح سه‌روزه تنها گزینه نیست و در هر دهانی هم بهترین نیست. راه‌هایی که هنگام تصمیم‌گیری با هم مقایسه می‌شوند این‌هاست.

موارد زیر را برای منصرف کردن شما نمی‌نویسیم، بلکه برای این می‌نویسیم که به هر کلینیکی مراجعه کنید بتوانید سؤال درست را بپرسید. اگر کلینیکی خودش این‌ها را توضیح نمی‌دهد، شما بپرسید.

وقتی از کلینیک بیرون می‌روید درمان تمام نشده؛ دوره جا افتادن شروع می‌شود. روند زیر در بیشتر بیماران به همین شکل پیش می‌رود و بسته به فرد ممکن است چند روز جابه‌جا شود.

1. ۴۸ ساعت اول

   تورم و کبودی در این دو روز به اوج می‌رسند؛ روز دوم راحت‌تر از روز سوم نیست و این روندی مورد انتظار است. سرما، خوابیدن با سر بالا و داروهای تجویزشده این دوره را مدیریت می‌کنند. غذای نرم خورده می‌شود و از غذای داغ پرهیز می‌شود.

2. هفته اول

   تورم شروع به فروکش می‌کند و نیاز به مسکن کمتر می‌شود. گفتار در روزهای اول متفاوت حس می‌شود؛ تا زبان به سطح تازه عادت کند، برخی صداها ممکن است تغییر کنند و این ظرف چند روز درست می‌شود. در این هفته جویدن به غذاهای نرم محدود می‌ماند.

3. ماه اول

   لثه به فرم تازه‌اش جا می‌افتد و جویدن کم‌کم به حالت عادی برمی‌گردد. در معاینه، اکلوژن دوباره اندازه‌گیری می‌شود؛ تفاوت‌های کوچک تماس که در هفته‌های اول ظاهر شده‌اند این‌جا اصلاح می‌شوند. این معاینه نوبتی نیست که بشود از آن گذشت.

4. نایت گارد و معاینه‌های بلندمدت

   اگر در طرح درمان باشد، نایت گاردی که تحویل داده شده به‌طور منظم استفاده می‌شود. دندان‌هایی که روز سوم نصب شدند دندان‌های نهایی‌اند؛ بریج تازه‌ای جای آن‌ها ساخته نمی‌شود و عمرشان را معاینه‌های منظم تعیین می‌کند. فاصله معاینه‌ها بر اساس وضعیت دهان شما تعیین می‌شود؛ سال اول مکررتر و پس از آن با فاصله بیشتر.

در این صفحه رقمی نمی‌دهیم، چون رقم درست فقط پس از دیدن CBCT گفته می‌شود و تنها قیمتی که در اینترنت دیده می‌شود اغلب قیمت خود یک ایمپلنت است، نه قیمت درمان. مواردی که جمع کل را تعیین می‌کنند این‌هاست:

تعداد ایمپلنت‌ها و تعداد فک‌ها

یک فک یا دو فک و اینکه با چند ایمپلنت برنامه‌ریزی شده، بزرگ‌ترین بخش جمع کل است. این تعداد بر اساس خواست بیمار تعیین نمی‌شود، بلکه بر اساس وضعیت استخوان و طول بریج.

جنس و ساخت پروتز روی ایمپلنت

در پروتکل Implant72 دو مرحله جداگانه دندان، اول موقت و بعد دائمی، وجود ندارد؛ دندان‌های ثابت نهایی که روز سوم نصب می‌شوند یک قلم هستند. جنسی که در این دندان‌ها به کار می‌رود و کار لابراتوار، بخش نادیدنی اما تعیین‌کننده‌ترین بخش هزینه است.

کشیدن دندان و کارهای اضافه

اگر دندانی باید در همان جلسه کشیده شود یا در آن ناحیه عفونتی هست که باید اول درمان شود، این‌ها به صورت اقلام جداگانه اضافه می‌شوند.

معاینه‌ها و دامنه پیشنهاد درمان

هنگام پرسیدن قیمت، سؤال اصلی این است: آیا این رقم دندان‌های نهایی و معاینه‌های بعدی را در بر می‌گیرد؟ اگر در کلینیک دیگری بریج تحویلی موقت است، بپرسید آیا بریج دائمی هم جزو آن هست؛ پیشنهادهایی که شامل آن نیستند ولی طوری ارائه می‌شوند که گویی هستند، ماه‌ها بعد مابه‌التفاوت را طلب می‌کنند.