لقی و از دست رفتن دندان

هیچ دندانی در دهانم نمانده: چه کاری از دستم برمی‌آید؟

نداشتن دندان پایان کار نیست: آنچه تعیین‌کننده است، وضعیت استخوان در عمق فک است

برخی از کسانی که به این صفحه می‌رسند تازه دندان‌هایشان را از دست داده‌اند و برخی سال‌هاست دندان مصنوعی دارند. در هر دو گروه، جمله‌ای که بیش از همه می‌شنویم یکی است: «به من گفتند دیگر کاری نمی‌شود کرد.» بیشتر وقت‌ها این درست نیست. در این صفحه نوشته‌ایم در دهانی بی‌دندان چه گزینه‌هایی وجود دارد، وضعیت استخوان چه چیزی را تعیین می‌کند و اینکه دندان‌ها سال‌ها پیش کشیده شده‌اند در واقع چه چیزی را تغییر می‌دهد.

پاسخ کوتاه

در دهان بی‌دندان سه راه وجود دارد: دندان مصنوعی کامل متحرک، دندان مصنوعی متحرکی که روی چند ایمپلنت قرار می‌گیرد و بریج ثابتی که روی ایمپلنت‌ها پیچ می‌شود. اینکه کدام ممکن است، به وضعیت استخوان بستگی دارد. تمایز کلیدی این است: لایه‌ای که پس از از دست رفتن دندان تحلیل می‌رود، استخوان آلوئولار بالایی است؛ لایه‌های سخت کورتیکال و بازال در عمق فک سر جایشان می‌مانند. وقتی بتوان ایمپلنت را در آنجا محکم کرد، حتی در فک‌هایی با تحلیل استخوان پیشرفته هم راه‌حل ثابت مطرح می‌شود.

سه گزینه
دندان مصنوعی کامل، متحرک روی ایمپلنت، بریج ثابت
عامل تعیین‌کننده
استخوان باقی‌مانده، به‌ویژه لایه سخت عمقی
اگر سال‌ها پیش کشیده شده
استخوان شاید تحلیل رفته باشد، اما باز هم می‌شود طرح درمان ریخت
قدم اول
CBCT: رادیوگرافی پانورامیک کافی نیست

بازبینی پزشکی: Bilge Ilgın، دندان‌پزشک · ایمپلنتولوژی

وضعیت در دهانی بی‌دندان

وقتی دندان از دست می‌رود، استخوان بلافاصله از بین نمی‌رود؛ تغییری آهسته اما پیوسته شروع می‌شود. لایه بالایی استخوان فک، یعنی استخوان آلوئولار که دندان‌ها در آن قرار دارند، بقای خود را مدیون فشاری است که از دندان‌ها می‌رسد. وقتی این فشار برداشته شود، این لایه شروع به تحلیل رفتن می‌کند و سریع‌ترین تحلیل در ماه‌های اول است. با گذشت سال‌ها ارتفاع و پهنای فک کم می‌شود؛ در کسانی که دندان مصنوعی متحرک دارند، فشار دندان مصنوعی این روند را باز هم سریع‌تر می‌کند.

در اینجا تمایزی هست که بیشتر بیماران از آن خبر ندارند و موضوع اصلی این صفحه است. لایه‌ای که تحلیل می‌رود، استخوان آلوئولار بالایی است. زیر آن و در اطرافش، در عمق فک، لایه‌های بسیار سخت‌تری به نام کورتیکال و بازال وجود دارند که از دست رفتن دندان روی آن‌ها اثری ندارد. ایمپلنت کلاسیک در لایه بالایی قرار می‌گیرد؛ به همین دلیل در فکی که تحلیل رفته گفته می‌شود «استخوان کافی نیست». اما وقتی ایمپلنت در لایه عمقی محکم شود، طرح درمان تغییری نمی‌کند.

این به معنای «برای همه دندان ثابت ساخته می‌شود» نیست. در CBCT دیده می‌شود آن لایه عمقی کجاست و چه ضخامتی دارد؛ تصمیم از همان‌جا بیرون می‌آید. اما بیماری که جمله «استخوان ندارید، نمی‌شود» را شنیده، باید این را بداند: آن جمله معمولاً با نگاه به لایه بالایی گفته می‌شود و تصمیمی که بدون CBCT گرفته شود ناقص است.

تفاوت سه گزینه فقط در قیمت نیست. دندان مصنوعی کامل متحرک بدون جراحی و کم‌هزینه‌ترین راه است؛ سقف دهان را می‌پوشاند، حس چشایی و دما را کم می‌کند، به مرور لق می‌شود و جلوی تحلیل استخوان را نمی‌گیرد. دندان مصنوعی متحرک روی ایمپلنت به چند ایمپلنت محکم می‌شود: تکان نمی‌خورد، تمیز کردنش آسان است و هزینه‌اش متوسط است. بریج ثابت درآورده نمی‌شود، سقف دهان باز می‌ماند و جویدن در بالاترین سطح است؛ در عوض ایمپلنت بیشتر و هزینه بالاتری می‌طلبد.

رایج‌ترین پرسش بیمارانی که سال‌ها دندان مصنوعی داشته‌اند این است: آیا خیلی دیر شده؟ معمولاً نه، اما زمانی که گذشته هزینه‌ای دارد. در فکی که مدت طولانی بی‌دندان مانده، لایه بالایی به‌طور محسوسی تحلیل رفته و این، گزینه ایمپلنت کلاسیک را محدود می‌کند. در مقابل، لایه عمقی سر جایش است. یعنی پرسش این نیست که «آیا خیلی دیر شده»، بلکه این است که «با کدام لایه می‌توانیم کار کنیم».

جنبه سلامت هم هست و باید درباره‌اش حرف زد. در دهان بی‌دندان چون توان جویدن کم می‌شود، تغذیه محدود می‌شود: گوشت، سبزی و میوه از برنامه غذایی کنار می‌روند و جایشان را خوراکی‌های نرم و معمولاً پرکربوهیدرات می‌گیرند. در سنین بالا این روندی بی‌صداست که به کاهش وزن و بی‌حالی می‌انجامد. یعنی این موضوع فقط به ظاهر مربوط نیست.

کدام گزینه برای چه کسی ممکن است

پاسخ قطعی بعد از CBCT مشخص می‌شود. موارد زیر عناوینی است که در معاینه بررسی می‌شوند.

چه زمانی مناسب است

  • اگر لایه سخت عمقی سر جایش است: بریج ثابتحتی اگر استخوان آلوئولار بالایی تحلیل رفته باشد، وقتی بتوان ایمپلنت را در لایه‌های کورتیکال و بازال محکم کرد، راه‌حل ثابت مطرح می‌شود. این بخش مهمی از بیمارانی را شامل می‌شود که به آن‌ها گفته شده «استخوانتان کافی نیست».
  • اگر بودجه یا دامنه جراحی محدود است: دندان مصنوعی متحرک روی ایمپلنتدندان مصنوعی‌ای که با چند ایمپلنت تکان نمی‌خورد. در مقایسه با دندان مصنوعی کامل بهبودی جدی است: هنگام صحبت و غذا خوردن تکان نمی‌خورد و بخشی از فشار را به استخوان منتقل می‌کند.
  • کسانی که مهارت دستی محدودی دارند: گزینه‌های قابل درآوردنزیر بریج ثابت باید هر روز داخل دهان تمیز شود. اگر لرزش دست، مشکل مفاصل یا کم‌بینایی در کار است، راه‌حلی که بتوان آن را درآورد و شست، تضمین می‌کند تمیز کردن واقعاً انجام شود.
  • کسانی که شرایط جراحی ندارند: دندان مصنوعی کامل متحرکدر بیماری‌های عمومی کنترل‌نشده یا در بیمارانی که جراحی را نمی‌پذیرند، راه‌حلی واقع‌بینانه است. وقتی با دانستن محدودیت‌هایش انتخاب شود، تصمیم درستی است.

چه زمانی مناسب نیست

  • اگر در دهان عفونت فعال هستریشه‌های باقی‌مانده، نواحی ملتهب یا عفونت قارچی‌ای که زیر دندان مصنوعی ایجاد شده، اول درمان می‌شوند. این مدت زمانی جداگانه است که پیش از طرح درمان اضافه می‌شود.
  • اگر بیماری عمومی تحت کنترل نیستوقتی قند خون در دیابت تنظیم نشده یا مشکل قلبی تازه‌ای پیش آمده، جراحی به تعویق می‌افتد. وقتی مقادیر به حالت منظم برگردند، همان طرح قابل اجراست.
  • اگر بدون CBCT تصمیم گرفته شدهرادیوگرافی پانورامیک لایه بالایی را نشان می‌دهد، اما ضخامت و جای لایه عمقی را نشان نمی‌دهد. اگر تصمیم «نمی‌شود» بر این تصویر تکیه دارد، یعنی ناقص گرفته شده است.
  • اگر برنامه مراقبت منظم ممکن نیستهر گزینه‌ای که باشد، کنترل سالانه لازم است. التهاب اطراف ایمپلنت بدون درد پیش می‌رود؛ در سیستمی که بی‌کنترل رها شود، مشکل وقتی کشف می‌شود که دیگر برگشت‌پذیر نیست.

از کجا شروع می‌شود

ترتیب مهم است: اول بررسی می‌شود وضعیت چیست، بعد اینکه چه کاری می‌شود کرد.

  1. 1

    CBCT

    اولین و تعیین‌کننده‌ترین قدم. در تصویر سه‌بعدی ارتفاع، پهنا و سختی فک و جای لایه عمقی دیده می‌شود. رادیوگرافی پانورامیک این اطلاعات را نمی‌دهد؛ اگر تصمیم «نمی‌شود» فقط بر آن تکیه دارد، ناقص است.

  2. 2

    معاینه داخل دهان

    آیا ریشه باقی‌مانده، نواحی ملتهب، زخم‌های زیر دندان مصنوعی یا عفونت قارچی هست؟ تا این‌ها درمان نشوند، جراحی برنامه‌ریزی نمی‌شود.

  3. 3

    سلامت عمومی و فهرست داروها

    داروهایی که مصرف می‌کنید، بیماری‌های مزمن و جراحی‌های قبلی. داروی رقیق‌کننده خون، داروی استخوان، داروهای دیابت و فشار خون مستقیماً روی طرح درمان اثر می‌گذارند و باید به‌صورت مکتوب همراهتان باشند.

  4. 4

    ارزیابی اکلوژن و ساختار صورت

    در دهان‌هایی که مدت طولانی بی‌دندان مانده‌اند، ارتفاع بسته شدن فک کم می‌شود و خطوط صورت تغییر می‌کند. اندازه و جای دندان‌های جدید بر اساس همین اندازه‌گیری‌ها تعیین می‌شود.

  5. 5

    گفت‌وگو درباره گزینه‌ها و بهای هر کدام

    هر سه بهایی دارند: دندان مصنوعی متحرک سقف دهان را می‌پوشاند، دندان مصنوعی متحرک روی ایمپلنت همچنان درآورده می‌شود و بریج ثابت جراحی و هزینه بیشتری می‌طلبد. تصمیم با دانستن این بهاها گرفته می‌شود.

  6. 6

    طرح درمان مکتوب

    چند ایمپلنت، کدام روکش و پروتز، چند جلسه، آیا دوره‌ای بی‌دندان خواهد بود و کنترل‌ها چطور پیش می‌روند. پیش از تصمیم گرفتن باید در دستتان باشد.

سه گزینه در کنار هم

موارد زیر از بدون جراحی تا ثابت مرتب شده‌اند. اینکه کدام ممکن است را CBCT تعیین می‌کند.

01

دندان مصنوعی کامل متحرک

بدون جراحی و کم‌هزینه‌ترین. سقف دهان پوشانده می‌شود، حس چشایی و دما کم می‌شود، به مرور لق می‌شود و در فواصل مشخص تنظیم و نو می‌شود. جلوی تحلیل استخوان را نمی‌گیرد، سریع‌ترش می‌کند.

02

دندان مصنوعی متحرک روی ایمپلنت

روی نگهدارنده‌هایی بالای دو تا چهار ایمپلنت قرار می‌گیرد. تکان نمی‌خورد، تمیز کردنش آسان است و هزینه‌اش متوسط است. همچنان قابل درآوردن است و نگهدارنده‌هایش در فواصل مشخص عوض می‌شوند.

03

بریج ثابت روی ایمپلنت

روی ایمپلنت‌ها پیچ می‌شود و بیمار آن را درنمی‌آورد. سقف دهان باز می‌ماند؛ حس چشایی و دما برمی‌گردد. ایمپلنت بیشتر و هزینه بالاتری می‌طلبد و تمیز کردنش داخل دهان انجام می‌شود.

04

افزودن استخوان و ایمپلنت کلاسیک

اگر لایه بالایی تحلیل رفته باشد، با پیوند استخوان حجم ایجاد می‌شود و ایمپلنت کلاسیک کار گذاشته می‌شود. در برخی موارد لازم است؛ مدت درمان را به یک سال می‌رساند و هزینه را به‌طور محسوسی بالا می‌برد.

05

هیچ کاری نکردن

رایج‌ترین راه و راهی که بهایش از همه کمتر دیده می‌شود. تحلیل استخوان، محدود شدن تغذیه و کم شدن تدریجی گزینه‌ها ادامه پیدا می‌کند.

با صبر کردن چه اتفاقی می‌افتد

در این وضعیت، عقب انداختن رایج‌ترین تصمیم است و بهای آن دیده نمی‌شود.

استخوان به تحلیل رفتن ادامه می‌دهد

لایه بالایی چون فشاری دریافت نمی‌کند تحلیل می‌رود؛ استفاده از دندان مصنوعی متحرک این روند را باز هم سریع‌تر می‌کند. طرحی که امروز ممکن است، ممکن است چند سال بعد به طرحی محدودتر تبدیل شود.

تغذیه محدود می‌شود

با کم شدن توان جویدن، گوشت، سبزی و میوه از برنامه غذایی کنار می‌روند. این وضعیت که در سنین بالا به شکل کاهش وزن و بی‌حالی دیده می‌شود، دیگر فقط موضوعی مربوط به دهان نیست.

بافت‌های زیر دندان مصنوعی آسیب می‌بینند

دندان مصنوعی‌ای که خوب جا نیفتاده با سایش زخم ایجاد می‌کند؛ اگر خشکی دهان هم باشد، عفونت قارچی به آن اضافه می‌شود. این وضعیت‌ها قابل درمان‌اند، اما اگر نادیده گرفته شوند، طرح جراحی را به تأخیر می‌اندازند.

خطوط صورت تغییر می‌کند

با کم شدن ارتفاع فک، بخش پایینی صورت کوتاه‌تر می‌شود و لب‌ها تکیه‌گاه خود را از دست می‌دهند. این تغییر با دندان‌های جدید تا حد زیادی جبران می‌شود، اما در کمبودهای طولانی ممکن است کاملاً به حالت قبل برنگردد.

بعد از شروع درمان

روند بسته به راه انتخاب‌شده فرق می‌کند؛ نقطه مشترک این است که ماه اول تعیین‌کننده است.

  1. روزهای اول

    اگر جراحی انجام شده باشد، تورم در دو روز اول به اوج می‌رسد و بعد فروکش می‌کند. غذای نرم، کمپرس سرد و داروهای تجویزشده این دوره را مدیریت می‌کنند. اگر دندان مصنوعی ساخته شده باشد، نقاط فشار اصلاح می‌شوند.

  2. هفته اول

    صحبت کردن شروع به جا افتادن می‌کند. در بیمارانی که مدت طولانی بی‌دندان بوده‌اند، تا زبان به سطح جدید عادت کند برخی صداها ممکن است متفاوت ادا شوند؛ بلند خواندن این دوره را کوتاه‌تر می‌کند.

  3. ماه‌های اول

    جویدن کم‌کم باز می‌شود و تغذیه گسترده‌تر می‌شود. این تغییری است که بیماران بیش از همه متوجهش می‌شوند. کنترل‌های اکلوژن در همین دوره انجام می‌شوند.

  4. درازمدت

    دست‌کم سالی یک کنترل: سطح استخوان اطراف ایمپلنت، وضعیت پیچ‌ها و تمیزی. اگر دندان مصنوعی انتخاب شده باشد، برنامه تنظیم و نو کردن آن پیگیری می‌شود.

در این موارد صبر نکنید

  • اگر زیر دندان مصنوعی زخمی هست که خوب نمی‌شود. زخمی که با وجود اصلاح بیش از دو هفته طول بکشد حتماً باید بررسی شود؛ لازم است علتی مستقل از دندان مصنوعی هم جست‌وجو شود.
  • اگر در دهانتان لکه سفید، سوزش یا قرمزی هست. زیر دندان مصنوعی‌ای که همیشه در دهان است ممکن است عفونت قارچی ایجاد شود، به‌ویژه اگر خشکی دهان هم باشد. وضعیتی قابل درمان است و اگر نادیده گرفته شود، طرح درمان را به تأخیر می‌اندازد.
  • اگر کاهش وزن یا بی‌حالی آشکار دارید. یافته‌ای جدی است که نشان می‌دهد تغذیه محدود شده است. علاوه بر دندان‌پزشک باید با پزشک خانواده هم مشورت کرد؛ این دیگر فقط موضوعی مربوط به دهان نیست.
  • اگر به شما گفته‌اند «استخوان ندارید، نمی‌شود». بپرسید آیا CBCT گرفته شده است. رادیوگرافی پانورامیک جای لایه سخت عمق فک را نشان نمی‌دهد؛ این تصمیم باید بر تصویر سه‌بعدی تکیه داشته باشد.

چه چیزی هزینه را تعیین می‌کند

تفاوت سه گزینه زیاد است و اقلام هزینه در زمان‌های مختلفی پیش می‌آیند. مقایسه را باید با تقسیم بر سال‌ها انجام داد.

راه‌حل انتخاب‌شده
تفاوت دندان مصنوعی کامل، دندان مصنوعی متحرک روی ایمپلنت و بریج ثابت بخش بزرگی از مجموع را تعیین می‌کند. تصمیم را به اندازه بودجه، استخوان و توان شما در مراقبت هم تعیین می‌کند.
تعداد ایمپلنت‌ها و فک‌ها
یک فک یا دو فک، با چند ایمپلنت. تعداد نه بر اساس خواست بیمار، بلکه بر اساس استخوان و طول بریج تعیین می‌شود.
نیاز یا عدم نیاز به افزودن استخوان
در راه کلاسیک، پیوند استخوان هم هزینه و هم زمان‌بندی را بزرگ‌تر می‌کند. اگر ایمپلنت بتواند در لایه عمقی محکم شود، این قلم در بیشتر موارد به میان نمی‌آید؛ CBCT این را از ابتدا نشان می‌دهد.
نو کردن و مراقبت
دندان مصنوعی متحرک تنظیم و نو می‌شود؛ سیستم‌های ایمپلنتی مراقبت سالانه می‌خواهند. تقسیم مجموع بر عمر پیش‌بینی‌شده، تنها راه صادقانه مقایسه سه گزینه است.

پرسش‌های رایج

هیچ دندانی ندارم، آیا ایمپلنت ممکن است؟

در بیشتر موارد بله. نداشتن دندان مانع نیست؛ آنچه تعیین‌کننده است استخوان باقی‌مانده است. حتی اگر استخوان آلوئولار بالایی تحلیل رفته باشد، لایه سخت کورتیکال و بازال در عمق فک سر جایش می‌ماند و می‌توان ایمپلنت را در آن محکم کرد. پاسخ قطعی بعد از CBCT مشخص می‌شود.

به من گفتند استخوانم کافی نیست و نمی‌شود. درست است؟

بپرسید آیا CBCT گرفته شده است. این تصمیم اغلب با نگاه به رادیوگرافی پانورامیک و ارزیابی لایه بالایی گرفته می‌شود. بدون تصویر سه‌بعدی نمی‌توان جای و ضخامت لایه عمقی را دانست؛ تصمیمی که بدون این اطلاعات گرفته شود ناقص است.

سال‌هاست دندان مصنوعی دارم، آیا خیلی دیر شده؟

معمولاً نه. در فکی که مدت طولانی بی‌دندان مانده، لایه بالایی به‌طور محسوسی تحلیل رفته و این گزینه ایمپلنت کلاسیک را محدود می‌کند؛ اما لایه عمقی سر جایش است. پرسش این نیست که «آیا خیلی دیر شده»، بلکه این است که «با کدام لایه می‌توانیم کار کنیم».

دندان ثابت انتخاب کنم یا دندان مصنوعی؟

تصمیم را سه چیز با هم می‌گیرند: وضعیت استخوان، بودجه و توان شما در ادامه دادن تمیز کردن. زیر بریج ثابت باید هر روز داخل دهان تمیز شود؛ اگر مهارت دستی محدود است، گزینه قابل درآوردن ممکن است مطمئن‌تر باشد. پاسخ صادقانه به این پرسش، انتخاب درست را به همراه دارد.

بی‌دندان که شدم صورتم تغییر کرد، آیا برمی‌گردد؟

تا حد زیادی جبران می‌شود. با کم شدن ارتفاع فک، بخش پایینی صورت کوتاه‌تر می‌شود و لب‌ها تکیه‌گاه خود را از دست می‌دهند؛ اندازه و جای دندان‌های جدید بر اساس همین اندازه‌گیری‌ها برنامه‌ریزی می‌شود. در کمبودهای خیلی طولانی ممکن است کاملاً به حالت قبل برنگردد، اما تفاوت آشکار است.

سنم بالا رفته، آیا تحمل درمان را دارم؟

سن به‌تنهایی مانع نیست؛ آنچه تعیین‌کننده است وضعیت سلامت عمومی و داروهای مصرفی است. در بیماران مسنی که بیماری‌های مزمنشان تحت کنترل است، درمان قابل انجام است. تصمیم با معاینه و در صورت نیاز با نظر پزشک شما گرفته می‌شود.

از کجا باید شروع کنم؟

با CBCT. اگر دارید بفرستید، اگر ندارید بگیرید. همین یک تصویر نشان می‌دهد کدام‌یک از سه گزینه روی میز است و هر گفت‌وگویی بدون این اطلاعات حدس است. فهرست داروهایتان را هم همراه بیاورید.

منابع

صفحات مرتبط

گام بعدی

رادیوگرافی خود را بفرستید تا گزینه‌ها را با هم بررسی کنیم.

تصویر سی‌بی‌سی‌تی یا پانورامیک خود را بفرستید. ظرف ۲۴ ساعت می‌نویسیم کدام گزینه برای دندان شما واقع‌بینانه است.

درخواست