گزینه‌ها را مقایسه کنید

All-on-6 چیست؟ تفاوت آن با All-on-4 و اینکه برای چه کسانی مناسب است

آیا دو ایمپلنت بیشتر یعنی ایمنی بیشتر؟ پاسخ پژوهش‌ها متعادل‌تر از آن است که تصور می‌شود

All-on-6 نام مشترک برنامه‌هایی است که همه دندان‌های یک فک را با یک بریج ثابت واحد جایگزین می‌کنند که به شش ایمپلنت پیچ می‌شود. عددی که در نامش هست مقایسه آن با All-on-4 را آسان می‌کند، اما تفاوت اصلی در تعداد نیست، در نحوه پخش شدن ایمپلنت‌ها در فک است. در این صفحه منطق دو برنامه، اینکه شش ایمپلنت چه چیزی را آسان‌تر و چه چیزی را دشوارتر می‌کند و یافته‌های مطالعاتی را که این دو را مقایسه کرده‌اند توضیح می‌دهیم.

پاسخ کوتاه

All-on-6 بریج ثابتی است که روی شش ایمپلنت در یک فک قرار می‌گیرد. نسبت به All-on-4، ایمپلنت‌ها در سطح گسترده‌تری از فک پخش می‌شوند، معمولاً عمودی‌تر کاشته می‌شوند و بخشی از بریج که پشت آخرین ایمپلنت امتداد می‌یابد کوتاه‌تر می‌شود. در عوض در نواحی بیشتری استخوان کافی لازم دارد؛ در عقب فک بالا این می‌تواند احتمال افزودن استخوان را بیشتر کند. مرورهای نظام‌مندی که دو برنامه را مقایسه کرده‌اند نتایج مشابهی گزارش می‌کنند، اما ناهمگونی میان مطالعات زیاد است. کدام مناسب است را CBCT نشان می‌دهد.

تعداد ایمپلنت
شش عدد در هر فک
تفاوت با All-on-4
پخش گسترده‌تر، امتداد کوتاه‌تر
پیش‌نیاز
استخوان کافی در نواحی عقبی هم
پژوهش‌ها
نتایج مشابه در دو برنامه گزارش شده

بازبینی پزشکی: Bilge Ilgın، دندان‌پزشک · ایمپلنتولوژی

منطق All-on-6 و جایی که از All-on-4 جدا می‌شود

All-on-6 نام کلی برنامه‌های بریج ثابتی است که همه دندان‌های یک فک را روی شش ایمپلنت نگه می‌دارند. در عمل به یک دستورالعمل واحد و استاندارد پایبند نیست؛ به همین دلیل دو کلینیک ممکن است با یک نام، چیزهای متفاوتی منظور کنند: آیا همه ایمپلنت‌ها عمودی‌اند یا ایمپلنت‌های عقبی مایل‌اند، آیا بریج یکپارچه است یا به چند بخش تقسیم شده. هنگام مقایسه پیشنهادها، پرسیدن این جزئیات مهم‌تر از خود نام است.

تفاوت اصلی آن با All-on-4 در پخش شدن بار است. در برنامه چهار ایمپلنتی، ایمپلنت‌ها در ناحیه جلو و میانی فک جمع می‌شوند؛ دو ایمپلنت عقبی مایل کاشته می‌شوند تا در فک بالا از سینوس و در فک پایین از کانال عصب فاصله بگیرند. در برنامه شش ایمپلنتی دو ایمپلنت دیگر، معمولاً در عقب‌تر، اضافه می‌شود. به این ترتیب نقاط تکیه‌گاه بریج در طول فک باز می‌شوند و بار میان پایه‌های بیشتری تقسیم می‌شود.

پیامد ملموس این موضوع در بریج، امتداد آن است. بخشی از بریج که پشت آخرین ایمپلنت می‌ماند، هنگام گاز گرفتن مثل اهرم عمل می‌کند و باری را که بر عقبی‌ترین ایمپلنت وارد می‌شود بزرگ‌تر می‌کند. وقتی در عقب هم تکیه‌گاه باشد، این امتداد کوتاه‌تر می‌شود یا اصلاً لازم نیست. در برنامه‌های چهار ایمپلنتی، چون بخشی از دندان‌های عقبی روی این امتداد قرار دارند، طول بریج و اکلوژن جداگانه و با دقت برنامه‌ریزی می‌شوند.

دومین مزیت شش ایمپلنت، ظرفیت ذخیره است. در بریج چهار ایمپلنتی، از دست رفتن یک ایمپلنت یعنی از دست رفتن یک‌چهارم نقاط تکیه‌گاه بریج و نیاز به بازنگری برنامه. در شش ایمپلنت، اگر تعداد و پخش ایمپلنت‌های باقی‌مانده کافی باشد، بریج می‌تواند مدتی همچنان نگه داشته شود و ناحیه از دست رفته در این فاصله دوباره برنامه‌ریزی می‌شود. در برخی برنامه‌ها، تعداد بیشتر ایمپلنت امکان ساخت بریج را به جای یکپارچه، به‌صورت چند بخش هم فراهم می‌کند.

روی دیگر سکه، استخوان است. نواحی عقبی که دو ایمپلنت اضافه باید در آن‌ها قرار بگیرند، جاهایی هستند که پس از از دست رفتن دندان، استخوان بیشترین تحلیل را دارد. در عقب فک بالا سینوس پایین می‌آید و در عقب فک پایین کانال عصب به سطح استخوان نزدیک می‌شود. اگر در این نواحی ارتفاعی که ایمپلنت کلاسیک لازم دارد وجود نداشته باشد، برنامه شش ایمپلنتی یا به لیفت سینوس و افزودن استخوان نیاز پیدا می‌کند یا با کاشت مایل ایمپلنت‌های عقبی هم تطبیق داده می‌شود. یک مرور نظام‌مند گزارش می‌کند که تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت‌های مایل تفاوت معناداری با ایمپلنت‌های عمودی ندارد.

خب، آیا شش ایمپلنت ایمن‌تر است؟ پژوهش‌ها به این پرسش آن «بله» روشنی را که تصور می‌شود نمی‌دهند. استفاده از چهار تا شش ایمپلنت در بریج ثابت کل دهان گزینه‌ای است که مدت‌هاست مستند شده. یک مرور نظام‌مند جامع، میان کمتر از پنج ایمپلنت و پنج ایمپلنت یا بیشتر در هر فک، از نظر ماندگاری ایمپلنت و بریج تفاوت معناداری نیافت. یک فراتحلیل منتشرشده در سال ۲۰۲۶ که All-on-4 و All-on-6 را مستقیماً مقایسه کرده نیز نتایج مشابهی در دو برنامه گزارش می‌کند؛ اما تأکید دارد که ناهمگونی میان مطالعات زیاد است و نتایج باید با احتیاط تفسیر شوند.

این نتیجه به معنای «تعداد فرقی نمی‌کند» نیست؛ نشان می‌دهد تعداد به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست. بیماران این مطالعات کسانی بودند که چون برای آن برنامه مناسب تشخیص داده شده بودند در آن قرار گرفتند: چهار ایمپلنت برای فک‌هایی که در ناحیه جلو استخوان کافی داشتند و شش ایمپلنت برای فک‌هایی که در نواحی عقبی هم استخوان داشتند. پس پرسش درست «چهار یا شش» نیست؛ این است که آیا در فک شما استخوانی برای نگه داشتن شش ایمپلنت هست و آیا برای این کار عمل اضافه‌ای لازم است یا نه.

ایمپلنت استراتژیک در این بحث راه سومی است. چون استحکام خود را نه از حجم استخوان اسفنجی بلکه از لایه سخت بیرونی فک می‌گیرد، حتی اگر استخوان ناحیه عقبی تحلیل رفته باشد، ایمپلنت‌ها را می‌توان در سراسر فک پخش کرد. در این رویکرد تعداد ایمپلنت به چهار یا شش محدود نمی‌شود؛ بار معمولاً میان تعداد بیشتری ایمپلنت باریک تقسیم می‌شود و اگر استحکام کافی باشد، بریج ثابت نهایی در روز سوم نصب می‌شود. در این روش که در Implant72 به کار می‌رود، در دو روز اول از دندان‌های آزمایشی استفاده می‌شود و دندان‌هایی که روز سوم نصب می‌شوند دندان‌های ثابت نهایی‌اند؛ ماه‌ها بعد بریج دومی جایشان ساخته نمی‌شود.

All-on-6 برای چه کسانی برتری دارد و برای چه کسانی دشوار می‌شود

فهرست اول وضعیت‌هایی را نشان می‌دهد که مزیت برنامه شش ایمپلنتی در آن‌ها آشکارتر است و فهرست دوم مواردی را که راه دیگری ممکن است مناسب‌تر باشد. هر دو پس از CBCT روشن می‌شوند.

چه زمانی مناسب است

  • اگر در نواحی عقبی هم استخوان کافی باشداگر دندان‌ها به‌تازگی از دست رفته‌اند یا تحلیل استخوان محدود است، می‌توان بدون عمل اضافه در نواحی عقبی ایمپلنت کاشت. در این وضعیت شش ایمپلنت امکان بریجی با امتداد کوتاه را فراهم می‌کند.
  • اگر در فک مقابل دندان طبیعی یا بریج ثابت باشدنیروی گاز گرفتن از سمت مقابل زیاد است. در این وضعیت، تقسیم بار میان پایه‌های بیشتر انتخابی است که زیاد درباره‌اش صحبت می‌شود.
  • فک بالا با تراکم استخوان کماستخوان فک بالا نسبت به فک پایین متخلخل‌تر است. وقتی استحکامی که از تک‌تک ایمپلنت‌ها انتظار می‌رود کم باشد، افزایش تعداد ایمپلنت راهی رایج است.
  • اگر تقسیم بریج به چند بخش مطلوب باشددر برخی برنامه‌ها شش ایمپلنت امکان ساخت بریج به‌صورت دو یا سه بخش را فراهم می‌کند. اگر در یک بخش مشکلی پیش بیاید، فقط همان بخش درمان می‌شود.

چه زمانی مناسب نیست

  • اگر استخوان نواحی عقبی به‌شدت تحلیل رفته باشدبرای شش ایمپلنت، لیفت سینوس یا افزودن استخوان لازم است و زمان‌بندی ماه‌ها طولانی می‌شود. در این وضعیت، برنامه چهار ایمپلنتی با ایمپلنت‌های مایل یا برنامه‌ای که استحکام را از لایه عمقی می‌گیرد مطرح می‌شود.
  • اگر لازم باشد جراحی کوچک نگه داشته شوداگر وضعیت سلامت عمومی جراحی گسترده را دشوار می‌کند، برنامه‌ای که در نواحی کمتری انجام می‌شود ممکن است ترجیح داده شود. تصمیم در صورت لزوم همراه با پزشک بیمار گرفته می‌شود.
  • اگر تمیزکاری روزانه به‌طور منظم انجام نمی‌شودهر ایمپلنت یعنی یک نقطه دیگر زیر بریج که باید تمیز شود. اگر مسواک بین‌دندانی و دستگاه شست‌وشوی دهان منظم استفاده نشود، افزایش تعداد ایمپلنت، ناحیه‌ای را که التهاب می‌تواند در آن گسترش یابد هم بزرگ‌تر می‌کند.
  • التهاب لثه یا بیماری سیستمیک کنترل‌نشدهابتدا التهاب درمان می‌شود و مقادیری مانند قند خون منظم می‌شوند. این مورد تعداد ایمپلنت را تغییر نمی‌دهد، ترتیب کار را تغییر می‌دهد.

چهار یا شش: تصمیم چگونه گرفته می‌شود

این ترتیب برای تصمیم‌گیری است، نه درمان. در پایان می‌دانید چند ایمپلنت، در کجا و به چه دلیل برنامه‌ریزی شده است.

  1. 1

    سی‌تی اسکن سه‌بعدی

    ارتفاع، پهنا و سختی استخوان در هر ناحیه فک اندازه‌گیری می‌شود. جای سینوس و کانال عصب نشان می‌دهد که آیا دو ایمپلنت اضافه بدون عمل اضافه قابل کاشت هستند یا نه.

  2. 2

    اکلوژن و فک مقابل

    اینکه در فک مقابل چه وجود دارد، چگونه گاز می‌گیرید و آیا شب‌ها دندان‌قروچه دارید ارزیابی می‌شود. هر چه بار بیشتر باشد، دلیل افزایش تعداد قوی‌تر می‌شود.

  3. 3

    طراحی بریج

    اینکه بریج چند دندان را نگه می‌دارد و چه مقدار امتداد پشت آخرین ایمپلنت می‌ماند ترسیم می‌شود. جای ایمپلنت‌ها از این طراحی به دست می‌آید، نه برعکس.

  4. 4

    کنار هم گذاشتن گزینه‌ها

    برای همان فک، برنامه چهار ایمپلنتی مایل، برنامه شش ایمپلنتی و در صورت لزوم برنامه همراه با افزودن استخوان، هر کدام با عمل اضافه و زمان‌بندی لازمش بررسی می‌شود.

  5. 5

    اندازه‌گیری استحکام هنگام کاشت

    مقاومت نشستن هر ایمپلنت در استخوان اندازه‌گیری می‌شود. در ناحیه‌ای که به مقدار مورد انتظار نرسد، برنامه ممکن است تغییر کند؛ اینکه بریج در هفته اول نصب شود یا نه به همین اندازه‌گیری بستگی دارد.

  6. 6

    ارائه کتبی برنامه

    چند ایمپلنت، در کدام نواحی، با چه زاویه‌ای، با کدام جنس بریج و اینکه عمل اضافه‌ای لازم است یا نه باید کتبی ارائه شود.

برنامه‌های موجود برای کل دهان

هیچ‌کدام از موارد زیر به‌طور مطلق بر دیگری برتری ندارد. تفاوتشان در این است که به کدام استخوان نیاز دارند و بار را چگونه تقسیم می‌کنند.

01

All-on-4

چهار ایمپلنت در هر فک که ایمپلنت‌های عقبی مایل‌اند. برای دور زدن مشکل استخوان ناحیه عقبی ابداع شد؛ در ناحیه جلو استخوان کافی لازم دارد. در بخش عقبی بریج امتداد وجود دارد.

02

All-on-6

شش ایمپلنت در هر فک؛ بار روی پایه گسترده‌تری پخش می‌شود و امتداد کوتاه‌تر می‌شود. در نواحی عقبی هم استخوان لازم دارد، وگرنه افزودن استخوان یا کاشت مایل مطرح می‌شود.

03

هشت ایمپلنت و بیشتر

به‌ویژه در فک بالا و در برنامه‌هایی که بریج به چند بخش تقسیم می‌شود به کار می‌رود. به نواحی جراحی بیشتر و استخوان بیشتری نیاز دارد.

04

ایمپلنت استراتژیک

ایمپلنت‌های باریک و یکپارچه در لایه سخت بیرونی فک قفل می‌شوند و در سراسر فک پخش می‌شوند. چون استحکام به حجم استخوان وابسته نیست، در فک‌هایی که ناحیه عقبی‌شان تحلیل رفته هم در بیشتر موارد افزودن استخوان لازم نیست؛ بریج نهایی در روز سوم نصب می‌شود. در روند Implant72 در دو روز اول از دندان‌های آزمایشی استفاده می‌شود؛ بریجی که روز سوم نصب می‌شود نهایی است.

05

دندان مصنوعی متحرک روی ایمپلنت

دندان مصنوعی که با نگهدارنده‌هایی روی دو تا چهار ایمپلنت می‌نشیند و برای تمیز کردن درآورده می‌شود. جراحی کوچک‌تر است؛ در مقابل، دندان مصنوعی ثابت نیست و نگهدارنده‌ها با گذشت زمان تعویض می‌شوند.

آنچه هنگام تصمیم‌گیری باید بدانید

این‌ها را می‌نویسیم تا به هر کلینیکی بروید بتوانید پرسش‌های درست را مطرح کنید.

این تصور که «شش ایمپلنت همیشه از چهار ایمن‌تر است»

مطالعات مقایسه‌ای تفاوت آشکاری در ماندگاری میان دو برنامه نشان نمی‌دهند. مزیت شش ایمپلنت در فکی آشکار می‌شود که استخوانی برای نگه داشتن آن‌ها دارد؛ اگر استخوان نباشد، دو ایمپلنت اضافه یعنی یک عمل اضافه.

نپرسیدن اینکه منظور از این نام چیست

وقتی گفته می‌شود All-on-6، پخش ایمپلنت‌ها، زاویه آن‌ها و ساختار بریج ممکن است از کلینیکی به کلینیک دیگر فرق کند. بخواهید این جزئیات در پیشنهاد به‌صورت کتبی آمده باشد.

نپرسیدن اینکه آیا برنامه با بریج موقت شروع می‌شود

در پروتکل‌های کلاسیک All-on-4 و All-on-6، بریجی که پس از بارگذاری فوری اول نصب می‌شود اغلب موقت است؛ بریج دائمی پس از جاافتادن لثه و استخوان و طی چند ماه ساخته می‌شود. اما در روند Implant72 دندان‌هایی که روز سوم نصب می‌شوند دندان‌های ثابت نهایی‌اند. از ابتدا بپرسید پیشنهادی که پیش روی شماست کدام را شامل می‌شود.

بیشتر شدن نقاطی که باید تمیز شوند

زیر بریج شش ایمپلنتی، اطراف شش ایمپلنت جداگانه تمیز می‌شود. پری‌ایمپلنتیت بی‌صدا پیش می‌رود؛ افزایش تعداد، مراقبت را سبک‌تر نمی‌کند، بیشترش می‌کند.

ممکن است ایمپلنت از دست برود

مثل هر برنامه ایمپلنت دیگری، اینجا هم احتمال شکست وجود دارد. سیگار، دیابت کنترل‌نشده و بی‌توجهی به مراقبت عوامل شناخته‌شده افزایش خطرند.

پس از درمان چه انتظاری داشته باشید

روند زیر یک برنامه کلاسیک بارگذاری فوری All-on-6 را توضیح می‌دهد که با بریج موقت شروع می‌شود. در روند Implant72 دندان‌های ثابت نهایی روز سوم نصب می‌شوند و مرحله گذر از بریج موقت به دائمی وجود ندارد؛ پس از آن فقط معاینات هست. اگر افزودن استخوان انجام شده یا قرار است منتظر جوش خوردن ایمپلنت با استخوان بمانیم، زمان‌بندی ماه‌ها طولانی می‌شود.

  1. جراحی و روزهای اول

    همه ایمپلنت‌ها در یک جلسه کاشته می‌شوند. اگر استحکام کافی باشد، در هفته اول یک بریج ثابت نصب می‌شود. تورم و حساسیت متناسب با وسعت ناحیه جراحی است؛ ایمپلنت‌هایی که در نواحی عقبی کاشته می‌شوند این ناحیه را گسترده‌تر می‌کنند.

  2. هفته‌های اول

    با غذای نرم شروع می‌شود و بار جویدن به‌تدریج بیشتر می‌شود. از غذاهای سفت دوری می‌شود: ایمپلنت‌ها تازه کاشته شده‌اند و در برنامه‌های کلاسیک، بریج موقت هم از بریج دائمی شکننده‌تر است.

  3. گذر به بریج دائمی در برنامه کلاسیک

    در برنامه‌های کلاسیک، پس از آنکه لثه و استخوان به شکل تازه خود درآمدند، بریج دائمی ساخته می‌شود و زمان گذر در معاینات تعیین می‌شود. در روند Implant72 این مرحله وجود ندارد؛ دندان‌های ثابت نهایی از روز سوم در دهان هستند و در این دوره فقط معاینات انجام می‌شود.

  4. بلندمدت

    سفتی پیچ‌ها، اکلوژن و استخوان اطراف ایمپلنت در فواصل منظم بررسی می‌شود. مسواک بین‌دندانی و دستگاه شست‌وشوی دهان بخش همیشگی مراقبت روزانه‌اند.

در این موارد صبر نکنید

  • اگر تورم پس از روز سوم بیشتر می‌شود. روند مورد انتظار کاهش است. افزایش می‌تواند نشانه عفونت باشد و باید بررسی شود.
  • اگر در بریج لقی احساس می‌کنید. بریج ثابت تکان نمی‌خورد. حرکت ممکن است نشان دهد پیچی شل شده یا ایمپلنتی استحکام خود را از دست داده؛ با آن سمت جویدن را متوقف کنید.
  • اگر در فک بالا آبریزش یا گرفتگی یک‌طرفه بینی دارید. اگر در ناحیه عقبی فک بالا ایمپلنت کاشته شده یا لیفت سینوس انجام شده، این علائم نیاز به بررسی ناحیه سینوس دارند.
  • اگر بی‌حسی برطرف نمی‌شود. اگر در ناحیه عقبی فک پایین ایمپلنت کاشته شده، بی‌حسی لب یا چانه را که روز بعد هم ادامه دارد همان روز اطلاع دهید.

چه چیزی دامنه کار را تعیین می‌کند

در این صفحه عددی نیست؛ اما تفاوت دامنه کار میان دو برنامه ملموس است. مواردی که دامنه کار را تعیین می‌کنند:

تعداد ایمپلنت و تعداد فک
شش ایمپلنت نسبت به چهار ایمپلنت یعنی دو ناحیه جراحی، دو ایمپلنت و دو اباتمنت بیشتر. اینکه یک فک درمان شود یا دو فک، این تفاوت را دو برابر می‌کند.
عمل اضافه در ناحیه عقبی
اگر برای شش ایمپلنت لیفت سینوس یا افزودن استخوان لازم باشد، دامنه کار به‌طور محسوسی گسترده‌تر و زمان‌بندی طولانی‌تر می‌شود. اینکه لازم است یا نه پس از CBCT گفته می‌شود.
جنس و ساختار بریج
روی تعداد یکسان ایمپلنت می‌توان بریج‌هایی از جنس‌های مختلف ساخت؛ یکپارچه یا چندبخشی بودن بریج هم فرایند ساخت را تغییر می‌دهد.
مرحله بریج موقت
در برنامه‌های کلاسیک بارگذاری فوری، ابتدا بریج موقت و ماه‌ها بعد بریج دائمی ساخته می‌شود؛ اینکه هر دو در دامنه کار هستند یا نه باید از ابتدا کتبی مشخص باشد. در روند Implant72 دندان‌های ثابت نهایی که روز سوم نصب می‌شوند تنها روکش و بریج‌اند و مورد جداگانه‌ای برای بریج موقت وجود ندارد.

پرسش‌های رایج

All-on-6 یا All-on-4؟

پاسخی که برای همه صدق کند وجود ندارد. مرورهای نظام‌مند مقایسه‌ای ماندگاری مشابهی در دو برنامه گزارش می‌کنند. اگر در نواحی عقبی استخوان کافی باشد، شش ایمپلنت بار را روی پایه گسترده‌تری پخش می‌کند؛ اگر نباشد، برنامه چهار ایمپلنتی مایل می‌تواند راهی برای پرهیز از عمل اضافه باشد. تصمیم نه بر اساس تعداد، بلکه بر اساس استخوانی که در CBCT دیده می‌شود گرفته می‌شود.

در All-on-6 چند دندان وجود دارد؟

تعداد دندان‌ها با تعداد ایمپلنت‌ها یکی نیست. شش ایمپلنت بریجی را نگه می‌دارند که همه دندان‌های قابل دیدن یک فک را جایگزین می‌کند؛ اینکه عقبی‌ترین دندان‌های آسیاب در بریج گنجانده شوند یا نه بر اساس اکلوژن و طول امتداد تعیین می‌شود.

آیا در All-on-6 پودر استخوان لازم است؟

اگر در نواحی عقبی استخوان کافی باشد، نه. اگر در عقب فک بالا سینوس پایین آمده یا استخوان تحلیل رفته باشد، برای کاشت شش ایمپلنت ممکن است لیفت سینوس یا افزودن استخوان مطرح شود. جایگزین‌های آن، کاشت مایل ایمپلنت‌های عقبی یا گرفتن استحکام از لایه سخت عمقی است.

آیا می‌توان فک بالا و پایین را هم‌زمان درمان کرد؟

بله، و از این نظر که اکلوژن هر دو فک با هم ساخته می‌شود مزیت دارد. جلسه طولانی‌تر می‌شود و بهبودی میان دو فک تقسیم می‌شود. وضعیت سلامت عمومی بخشی از این تصمیم است.

اگر یک ایمپلنت از دست برود، بریج درمی‌آید؟

در برنامه شش ایمپلنتی، اگر تعداد و پخش ایمپلنت‌های باقی‌مانده کافی باشد، اغلب می‌توان همچنان از بریج استفاده کرد؛ ناحیه از دست رفته جداگانه ارزیابی می‌شود. در برنامه چهار ایمپلنتی، همین از دست دادن یعنی از دست رفتن یک‌چهارم نقاط تکیه‌گاه بریج و نیاز به بازنگری برنامه.

آیا در All-on-6 دندان‌ها همان روز نصب می‌شوند؟

اگر هنگام کاشت ایمپلنت‌ها استحکام کافی اندازه‌گیری شود، بریج ثابت می‌تواند در هفته اول نصب شود. در برنامه‌های کلاسیک All-on-6 این بریج اول اغلب موقت است و بریج دائمی طی چند ماه ساخته می‌شود. اما در روند Implant72 دندان‌هایی که روز سوم نصب می‌شوند دندان‌های ثابت نهایی‌اند و پس از آن فقط معاینات هست. اگر استحکام کافی نباشد، ابتدا منتظر جوش خوردن ایمپلنت با استخوان می‌مانند.

تجربه‌های All-on-6 در اینترنت را چگونه بخوانم؟

تجربه هر فرد به استخوان، اکلوژن و عادت‌های مراقبتی خودش مربوط است؛ برنامه‌هایی که با یک نام انجام می‌شوند هم ممکن است با هم فرق داشته باشند. هنگام خواندن ببینید چند ایمپلنت و در کجا کاشته شده، بریجی که توصیف شده موقت است یا دائمی و نوشته چه مدت پس از درمان نوشته شده است.

منابع

صفحات مرتبط

گام بعدی

رادیوگرافی خود را بفرستید تا گزینه‌ها را با هم بررسی کنیم.

تصویر سی‌بی‌سی‌تی یا پانورامیک خود را بفرستید. ظرف ۲۴ ساعت می‌نویسیم کدام گزینه برای دندان شما واقع‌بینانه است.

درخواست