چرا آنچه درباره روش ایهده (Ihde) می‌خوانید این‌قدر افراطی است؟

علت اول تعداد است. شمار کلینیک‌هایی که این روش را اجرا می‌کنند بسیار کمتر از ایمپلنتولوژی کلاسیک است؛ در نتیجه شمار بیمارانی که تجربه‌شان را می‌گویند هم کم است. در نمونه کوچک، دو سر طیف غالب می‌شوند: کسی که راضی مانده می‌نویسد، کسی که آسیب دیده می‌نویسد و کسی که درمانی معمولی داشته چیزی نمی‌نویسد. همین درباره هر درمان تخصصی و کم‌رواجی صدق می‌کند و نشان نمی‌دهد روش خوب است یا بد؛ فقط نشان می‌دهد اطلاعاتی که در دست دارید چگونه جمع شده است.

علت دوم این است که بخشی از نوشته‌ها جانب‌دارانه‌اند. بخش مهمی از محتوای این حوزه را یا کلینیک‌هایی تولید می‌کنند که این روش را اجرا می‌کنند یا کلینیک‌هایی که اجرایش نمی‌کنند و جایگزینش را می‌فروشند. هر دو از کار خود دفاع می‌کنند. ما هم کلینیکی هستیم که این کار را انجام می‌دهد و این را صریح می‌نویسیم: هنگام خواندن این صفحه در نظر داشته باشید که ما هم یک طرف ماجراییم.

علت سوم این است که درون حرفه بحثی واقعی وجود دارد. دهه‌هاست درباره کاشت کورتیکوبازال و بارگذاری فوری پژوهش انجام می‌شود، مقاله منتشر می‌شود و آموزش داده می‌شود؛ در مقابل، این روش به اندازه ایمپلنتولوژی کلاسیک پذیرش گسترده نیافته و شمار مطالعات مقایسه‌ای بلندمدت محدود است. این را به جای پنهان کردن می‌گوییم، چون بیماری که تحقیق می‌کند در هر صورت به این بحث می‌رسد؛ اگر آن را از ما نشنود، اعتماد از بین می‌رود.

علت چهارم تفاوت انتظار است. ناامیدی در بخشی از روایت‌ها از خود روش نیست، از چیزی است که از ابتدا گفته نشده بود: اینکه روز سوم با دندان‌های ثابت نهایی از کلینیک بیرون رفتن به معنای تمام شدن بهبود نیست. بیماری که این را نمی‌داند، تورم روزهای اول، تفاوت در حرف زدن یا دوره غذای نرم را مشکل می‌پندارد و حس می‌کند فریب خورده است. این مشکل روش نیست، مشکل ارتباط است؛ اما در نظری که می‌خوانید این‌طور به نظر نمی‌رسد.

پس بیماران در واقع چه چیزی را سخت می‌یابند؟ در تجربه بالینی ما بیش از همه این‌ها گفته می‌شود: بیشتر شدن تورم در روز دوم و سوم و اینکه انتظارش را نداشته‌اند؛ متفاوت درآمدن برخی صداها در روزهای اول؛ محدود ماندن غذا به غذای نرم در هفته‌های اول؛ و اینکه عادت کردن به حس گاز گرفتن با دندان‌های تازه چند هفته طول می‌کشد. هر چهار مورد گذرا هستند و هر چهار وقتی از ابتدا گفته شوند دیگر مشکل نیستند.

اما دستاوردی که بیش از همه از آن یاد می‌شود با انتظار فرق دارد: بیماران بیشتر از چشایی حرف می‌زنند تا جویدن. برای کسی که از دندان مصنوعی‌ای که سقف دهان را می‌پوشاند به دندان ثابت رسیده، برگشتن مزه غذا معنایی بیشتر از توانستن گاز زدن به غذاهای سفت دارد. در رتبه دوم، کنار گذاشتن عادت گرفتن دست جلوی دهان هنگام خنده است.

آنچه در ادامه آمده روایت‌های مفید را از روایت‌های بی‌فایده جدا می‌کند. قاعده ساده است: نظری که تاریخ و جزئیات ندارد، اطلاعاتی هم ندارد.

به جای خواندن در اینترنت می‌توانید مستقیم بپرسید. آنچه در ادامه آمده چیزهایی است که می‌شود از هر کلینیکی خواست.

1. 1

   تصاویر تاریخ‌دار موارد درمان‌شده را بخواهید

   پیش از درمان، روز تحویل و در صورت امکان یک سال بعد. کلینیکی که فقط عکس روز تحویل را نشان می‌دهد، آسان‌ترین لحظه روند را نشان می‌دهد.

2. 2

   بخواهید با بیماری که در وضعیت مشابه درمان شده صحبت کنید

   در بیشتر کلینیک‌ها گفت‌وگو با بیماری که دهانش شبیه دهان شما بوده و درمان شده ممکن است. اینکه پذیرفته نشود قابل درک است؛ اما اینکه اصلاً صحبتی از آن نشود هم خودش اطلاعاتی است.

3. 3

   بپرسید چند مورد انجام شده

   در این روش تجربه مستقیماً در نتیجه دیده می‌شود. اینکه کلینیک سالانه چند مورد درمان کل دهان انجام می‌دهد، بیشتر از بحث برند می‌گوید.

4. 4

   بپرسید در مواردی که مشکل پیش آمده چه شده

   کلینیکی که می‌گوید هرگز مشکلی نداشته، یا موارد بسیار کمی انجام داده یا راست نمی‌گوید. پاسخ واقعاً معنادار این است که وقتی مشکلی پیش می‌آید روند چگونه پیش می‌رود.

5. 5

   آنچه شامل است و دوره پس از تحویل را کتبی بخواهید

   اینکه چه چیزهایی در قیمت گنجانده شده، ماده دندان‌های نهایی و اینکه پس از تحویل کدام معاینه‌ها و کی انجام می‌شوند کتبی باشد. بیشتر روایت‌های ناامیدی از آنجا می‌آیند که پاسخ این پرسش‌ها از ابتدا گرفته نشده بود.

6. 6

   بپرسید در چه حالتی مناسب شما نیست

   آیا ممکن است این روش برای من مناسب نباشد، در چه حالتی راه دیگری پیشنهاد می‌شود؟ از کلینیکی که به این پرسش پاسخ «برای همه مناسب است» می‌دهد فاصله بگیرید.

سنجیدن یک روش به‌تنهایی دشوار است؛ وقتی کنار جایگزینش دیده شود معنا پیدا می‌کند.

این بخش ممکن است به ضرر ما خوانده شود. باز هم آن را می‌نویسیم، چون بیماری که تحقیق می‌کند این‌ها را جای دیگری پیدا خواهد کرد.

روند زیر بر مشاهده بالینی ما تکیه دارد؛ از فردی به فرد دیگر چند روز جابه‌جا می‌شود.

1. دو روز اول: غافلگیرکننده‌ترین بخش

   تورم در روز دوم و سوم بیشتر می‌شود و سپس فروکش می‌کند. بیماری که انتظارش را ندارد، این را بدتر شدن حال می‌پندارد. روند مورد انتظار همین است؛ وقتی آگاهانه واردش شوید، ناراحتی همان است اما نگرانی از بین می‌رود.

2. هفته اول: حرف زدن و غذا خوردن

   برخی صداها متفاوت درمی‌آیند و ظرف چند روز درست می‌شوند. غذا به غذای نرم محدود می‌ماند. پرتکرارترین پرسش این هفته این است: «همیشه همین‌طور خواهد ماند؟» پاسخ منفی است.

3. ماه اول: عادت کردن

   جویدن به حالت عادی برمی‌گردد و حرف زدن جا می‌افتد. این دوره‌ای است که بیشتر بیماران برای اولین بار می‌گویند «عادت کردم».

4. سال اول و پس از آن: اطلاعات اصلی اینجاست

   اینکه اکلوژن حفظ شده یا نه، پیچی شل شده یا نه و سطح استخوان ثابت مانده یا نه در این دوره دیده می‌شود. دلیل اینکه از شما می‌خواهیم هنگام خواندن یک نظر به تاریخش نگاه کنید همین است.

مقایسه‌های قیمت در روایت‌ها اغلب گمراه‌کننده‌اند، چون دامنه کار یکسان‌سازی نشده است. هنگام مقایسه باید به این‌ها نگاه کرد:

آنچه در قیمت گنجانده شده

از دو عددی که یکسان به نظر می‌رسند، ممکن است یکی تصویربرداری، کشیدن دندان‌ها یا نایت گارد را شامل نشود؛ ماده دندان‌های نهایی هم عدد را تغییر می‌دهد. شایع‌ترین علت تفاوت قیمت در روایت‌ها همین است.

چند ایمپلنت، چند فک

تفاوت یک فک و دو فک زیاد است. اگر نویسنده نظر این را مشخص نکرده، نمی‌توانید عدد را با وضعیت خودتان مقایسه کنید.

سفر و اقامت

در بیمارانی که از شهر یا کشور دیگری می‌آیند، این قلم ممکن است از تفاوت پیشنهادهای قیمت بزرگ‌تر باشد و در نظرها تقریباً هیچ‌وقت نوشته نمی‌شود.

مراقبت سال‌های بعد

معاینه‌ها و ترمیم‌های احتمالی بخشی از جمع‌اند. اگر نظری فقط پرداخت اول را روایت می‌کند، نیمی از حساب را گفته است.