روز ۱: تصویربرداری، کاشت و نخستین امتحان دندان‌ها - روز ۲: دندان‌های آزمایشی و رنگ نهایی - روز ۳: تحویل دندان‌های نهایی

روش ایهده

خطرات و عوارض ایمپلنت ایهده

بیشتر خطرات در هر جراحی ایمپلنتی وجود دارند؛ خطرات متفاوت از جایی می‌آیند که ایمپلنت در آن محکم می‌شود

آنچه در این باره می‌خوانید یا می‌گوید «هیچ خطری ندارد» یا روش را یکسره رد می‌کند. هیچ‌کدام به کار شما نمی‌آید. در ادامه خطرات را در دو گروه آورده‌ایم: آن‌هایی که در هر درمان ایمپلنتی دیده می‌شوند و آن‌هایی که مخصوص کاشت کورتیکوبازال‌اند. برای هر کدام نوشته‌ایم مقاله‌ها چه چیزی را اندازه گرفته‌اند، چه چیزی هنوز نامعلوم است و چه قدم‌هایی خطر را کم می‌کنند.

پاسخ کوتاه

خطرات اصلی ایمپلنت‌های کورتیکوبازال که با نام ایهده شناخته می‌شوند این‌هاست: کار در نزدیکی عصب در فک پایین، بیرون زدن ایمپلنت به داخل سینوس یا کف بینی در فک بالا، خم شدن بدنه باریک یک‌تکه و آسیب بریج، بارگذاری بدون استحکام کافی و التهاب اطراف ایمپلنت. در مطالعات منتشرشده میزان از دست رفتن پایین است، اما بیشتر شواهد از مطالعات مشاهده‌ای تیم‌هایی می‌آید که خودشان این روش را به کار می‌برند؛ داده مقایسه‌ای مستقل و بلندمدت محدود است.

نوع شواهد
بیشتر مشاهده‌ای، از تیم‌های به‌کاربرنده روش
میزان از دست رفتن در مرور
۰٫۳ تا ۳٫۲٪ در چهار مطالعه
آستانه برای عصب
کاشت نزدیک‌تر از ۱ میلی‌متر به کانال پرخطر است
اگر لازم به خارج کردن شود
ممکن است نقص استخوانی گسترده‌ای بر جا بگذارد

بازبینی پزشکی: Bilge Ilgın، دندان‌پزشک · ایمپلنتولوژی

خطرات از کجا می‌آیند و شواهد چه می‌گویند

تقسیم خطرات به دو گروه کار را ساده‌تر می‌کند. گروه اول در هر جراحی ایمپلنتی وجود دارد: تورم، کبودی، عفونت، خونریزی و احتمال بی‌حسی ناشی از کار در نزدیکی عصب. گروه دوم مخصوص این رویکرد است: ایمپلنت در لایه کورتیکال سخت و عمقی فک محکم می‌شود، گاهی تا مرز سینوس یا کف بینی امتداد می‌یابد، بدنه‌اش باریک و یک‌تکه است و دندان‌ها بدون انتظار برای جوش خوردن ایمپلنت با استخوان بارگذاری می‌شوند. تفاوت را گروه دوم می‌سازد.

اول وضعیت شواهد. یک مرور منتشرشده در ۲۰۲۵، ۲۱ مقاله ده سال اخیر را بررسی کرده است؛ در مجموع ۹۷۳۲ ایمپلنت بازال در ۱۲۱۹ بیمار. در ۱۳ مطالعه‌ای که موفقیت یا بقا را گزارش کرده‌اند، این میزان برای ایمپلنت‌های داخل دهان بین ۹۰٫۳ و ۱۰۰٪ است. در چهار مطالعه‌ای که میزان از دست رفتن را گزارش کرده‌اند ۰٫۳ تا ۳٫۲٪ و در هفت مطالعه‌ای که لقی را گزارش کرده‌اند ۰٫۳ تا ۲٫۴٪. تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت بین ۰٫۳۳ و ۷٫۸۹ میلی‌متر گزارش شده است. اعداد مثبت‌اند؛ اما بیشتر مطالعات کوچک و مشاهده‌ای‌اند و نویسندگان بخشی از آن‌ها با بنیادی که روش را توسعه داده مرتبط‌اند.

کسانی که از بیرون نگاه می‌کنند محتاط‌ترند. درگاه بیماران آلمانی implantate.com در صفحه ایمپلنت‌های دیسکی (BOI) می‌نویسد درباره این نوع ایمپلنت‌ها اطلاعات مبتنی بر شواهد وجود ندارد و انجمن‌های علمی تخصصی در آلمان آن‌ها را توصیه نمی‌کنند؛ این ارزیابی خود درگاه است، نه بیانیه رسمی یک انجمن تخصصی. یعنی جمله «خطر پایین است» بر مشاهدات منتشرشده تکیه دارد و جمله «شواهد ناکافی است» بر نوع و منبع همین مشاهدات. هر دو می‌توانند هم‌زمان درست باشند.

خطر عصب در فک پایین اهمیت پیدا می‌کند. عصبی که به لب پایین و چانه حس می‌دهد از کانالی در داخل استخوان فک پایین می‌گذرد. یک متاآنالیز منتشرشده در ۲۰۲۵ فاصله تا این کانال را در کاشت ایمپلنت کلاسیک بررسی کرده است: در ایمپلنت‌هایی که ۱ میلی‌متر یا بیشتر از کانال فاصله داشتند تغییر حس دیده نشد؛ در کاشت بین ۰ تا ۱ میلی‌متر این میزان ۶۸٪ و در ایمپلنت‌هایی که وارد کانال شده بودند ۵۳٪ بود. این داده‌ها مخصوص ایمپلنت‌های کورتیکوبازال نیستند، اما منطق یکی است: در طرحی که می‌خواهد به لایه عمقی استخوان برسد، دنبال کردن مسیر کانال در CBCT قابل چانه‌زنی نیست.

خطر سینوس در فک بالا پیش می‌آید. در این رویکرد ممکن است نوک ایمپلنت عمداً در دیواره کورتیکال سینوس یا کف بینی محکم شود و حتی با عبور از سینوس به استخوان عقب‌تر برسد. در مطالعه‌ای منتشرشده در ۲۰۲۰، ۲۱۷ ایمپلنت در ۷۰ بیمار پیگیری شد؛ ۲۰۴ مورد تا ۳ میلی‌متر وارد سینوس شده بودند و ۱۳ مورد از سینوس عبور کرده بودند. در طول پیگیری هیچ ایمپلنتی از دست نرفت و در سینوس فقط یک واکنش ناخواسته دیده شد. در مطالعه دیگری، در ۴۵ ایمپلنتی که به سینوس یا کف بینی بیرون زده بودند، طی ۱۸ ماه نشانه‌ای از سینوزیت دیده نشد؛ اما در بیرون‌زدگی عمیق، غشای سینوس نوک ایمپلنت را نپوشانده بود. نویسندگان هر دو مطالعه از تیم‌های به‌کاربرنده روش‌اند.

خطرات مکانیکی از بدنه باریک و از بریج می‌آیند. بخشی از ایمپلنت‌های یک‌تکه طوری طراحی شده‌اند که برای هماهنگی با بریج بتوان آن‌ها را از ناحیه گردن خم کرد. مطالعه‌ای از تیم به‌کاربرنده روش گزارش می‌کند که در ایمپلنت‌های پیگیری‌شده، خم کردن گردن بر موفقیت اثری نداشته است. در مورد بریج، یک مطالعه پنج‌ساله منتشرشده در ۲۰۲۵ از دست رفتن ۱۵۴ ایمپلنت از ۵۱۰۸ ایمپلنت کاشته‌شده را ثبت کرده و علاوه بر آن در ۵ مورد از ۱۷۰ بریج فلز-آکریل، ۶ مورد از ۲۰۶ بریج فلز-سرامیک یک فک کامل و ۱۱ مورد از ۲۱۵ بریج پارسیل آسیب ثبت کرده است. خلاصه قابل اعتمادی که میزان شکستگی بدنه ایمپلنت را جداگانه بدهد پیدا نکردیم؛ به همین دلیل عددی نمی‌نویسیم.

خطای بارگذاری قابل پیشگیری‌ترین خطر این رویکرد است. نصب دندان‌ها بدون انتظار برای جوش خوردن با استخوان فقط وقتی ایمن است که از روز اول استحکام مکانیکی کافی وجود داشته باشد. به همین دلیل گشتاور (تورک) اندازه‌گیری می‌شود و ناحیه‌ای که به مقدار مورد انتظار نرسد آن روز بارگذاری نمی‌شود و تحویل عقب می‌افتد. نادیده گرفتن اندازه‌گیری برای رسیدن به برنامه زمانی ممکن است در کوتاه‌مدت چند روز جلو بیندازد و ایمپلنت را از دست بدهد. تماس زودتر یک نقطه در اکلوژن هم راهی بی‌صدا به همان نتیجه است.

درباره التهاب اطراف ایمپلنت تصویر محل بحث است. حلقه تولیدکننده می‌گوید در این ایمپلنت‌های صیقلی و باریک پری‌ایمپلنتیت دیده نمی‌شود؛ مطالعه‌ای که در آن یک پزشک به‌کاربرنده روش ۵۱۰۰ ایمپلنت را تا ۵۷ ماه پیگیری کرده هم می‌نویسد آن را ندیده است؛ در همین مطالعه ۱۰۵ مورد از این ایمپلنت‌ها از دست رفته‌اند. اما به گفته فدراسیون اروپایی پریودنتولوژی، وقتی پلاک جمع شود در لثه اطراف ایمپلنت موکوزیت ایجاد می‌شود و اگر درمان نشود ممکن است به پری‌ایمپلنتیت همراه با تحلیل استخوان برسد. این موضوع به طراحی بستگی ندارد: زیر بریجی که نتوان تمیزش کرد، التهاب در هر ایمپلنتی ممکن است شروع شود.

یک خطر کمتر گفته‌شده هم خارج کردن ایمپلنت است. در یک مجموعه موارد از یک مرکز در اسرائیل که ۱۱ سال را پوشش می‌دهد، گزارش شده است که خارج کردن طرح‌های تیغه‌ای که «بازال» طبقه‌بندی شده‌اند نقص‌های استخوانی جدی بر جا گذاشته و احتمال کاشت دوباره ایمپلنت پایین بوده است. این مجموعه ایمپلنت‌های کورتیکوبازال دیسکی یا پیچی را جداگانه اندازه نمی‌گیرد، اما درس یکی است: اگر ایمپلنتی که در استخوان عمقی محکم شده شکست بخورد، خارج کردنش هم ممکن است کار بزرگی باشد. این احتمال باید در برنامه‌ریزی مطرح شود.

شرایطی که خطر قابل مدیریت است و شرایطی که آشکارا بیشتر می‌شود

یک روش واحد ممکن است در یک دهان کم‌خطر و در دهانی دیگر قماری بی‌مورد باشد. تقسیم‌بندی زیر چارچوب مواردی است که در معاینه بررسی می‌شوند؛ تصمیم قطعی پس از CBCT گرفته می‌شود.

چه زمانی مناسب است

  • اگر کانال و سینوس در CBCT به‌وضوح دیده می‌شوندوقتی مرز کانال عصب و سینوس در تصویر سه‌بعدی آشکار دیده شود، مسیر هر ایمپلنت را می‌توان بر اساس آن‌ها کشید. بخش بزرگ خطر در همین مرحله مدیریت می‌شود.
  • اگر همه دندان‌ها یا تعداد زیادی از آن‌ها را از دست داده‌ایدوقتی چند ایمپلنت با یک بریج به هم وصل شوند، بار تقسیم می‌شود. این رویکرد برای همین وضعیت طراحی شده است؛ سهمی که هر ایمپلنت تحمل می‌کند کوچک‌تر می‌شود.
  • اگر می‌توانید بهداشت دهان را ادامه دهیدوقتی زیر بریج و اطراف ایمپلنت‌ها مرتب تمیز شود، خطر موکوزیت کم می‌شود. پذیرفتن استفاده از مسواک بین‌دندانی یا واترجت بخشی از این کار است.
  • اگر می‌توانید برای معاینه بیاییدتفاوت‌های کوچک تماس در اکلوژن در هفته‌های اول آشکار می‌شوند و با تنظیمی چنددقیقه‌ای برطرف می‌شوند. اگر به معاینه نیایید، همان تفاوت ممکن است به شکستگی و تحلیل استخوان برسد.

چه زمانی مناسب نیست

  • نبودِ فقط یک دنداندر یک فضای خالی تک که تقسیم بار ندارد، مزیت این رویکرد از بین می‌رود و خطراتش باقی می‌ماند. برای یک دندان، جای درست دندان‌پزشک خود شماست.
  • اگر کانال خیلی به عصب نزدیک است و مسیر دیگری نیستطبق متاآنالیز، در کاشت نزدیک‌تر از ۱ میلی‌متر به کانال تغییر حس شایع است. اگر در طرح نتوان مسیر ایمنی کشید، باید برای آن ناحیه راه‌حل دیگری را بررسی کرد.
  • اگر عفونت فعال سینوس یا دندان داریدایمپلنتی که قرار است به سینوس برسد کنار سینوس ملتهب کاشته نمی‌شود. ابتدا عفونت درمان می‌شود؛ این زمانی جداگانه است که به ابتدای برنامه اضافه می‌شود.
  • اگر دندان‌قروچه شبانه کنترل نشده استفشردن و ساییدن دندان‌ها مرتب بار اضافی به بریج و بدنه باریک وارد می‌کند. اگر از نایت گارد استفاده نشود، خطر مکانیکی آشکارا بیشتر می‌شود.

قدم‌هایی که خطرات را کم می‌کنند

ترتیب زیر نشان می‌دهد خطرات در کجا کنترل می‌شوند. جا انداختن هر قدم یعنی خطر مربوط به آن کنترل‌نشده می‌ماند.

  1. 1

    علامت‌گذاری مرز کانال و سینوس در CBCT

    در فک پایین کانال عصب و در فک بالا سینوس و کف بینی برای هر ایمپلنت جداگانه اندازه‌گیری می‌شود. فاصله تا کانال نخستین نقطه کنترل طرح است.

  2. 2

    انتخاب لایه هدف برای هر ایمپلنت

    از ابتدا تصمیم گرفته می‌شود ایمپلنت در کدام دیواره کورتیکال محکم شود و آیا به سینوس می‌رسد یا نه. در طراحی یک‌تکه این تصمیم را بعداً نمی‌توان تغییر داد.

  3. 3

    کاشت و اندازه‌گیری تورک

    استحکام هر ایمپلنت با مقدار تورک تأیید می‌شود. ناحیه‌ای که به مقدار مورد انتظار نرسد آن روز بارگذاری نمی‌شود و تحویل عقب می‌افتد؛ این یک وعده نیست، تصمیمی بر پایه اندازه‌گیری است.

  4. 4

    متعادل کردن اکلوژن

    هنگام نصب بریج نهایی، بار به‌طور یکسان روی ایمپلنت‌ها پخش می‌شود. حتی یک نقطه که زودتر تماس پیدا کند، به‌مرور هم به بریج آسیب می‌زند و هم مشکل بار روی ایمپلنت ایجاد می‌کند.

  5. 5

    معاینه‌های اول

    اکلوژن دوباره اندازه‌گیری می‌شود و درباره کاهش حس یا شکایت سینوسی سؤال می‌شود. بیشتر مشکلات در این مرحله، وقتی هنوز کوچک‌اند، پیدا می‌شوند.

  6. 6

    تمیز نگه داشتن و پیگیری منظم

    تمیز کردن زیر بریج آموزش داده می‌شود و در معاینه‌ها لثه اطراف ایمپلنت ارزیابی می‌شود. موکوزیت اگر زود دیده شود برگشت‌پذیر است.

راه‌های دیگری که خطر را به شکل دیگری پخش می‌کنند

هیچ راهی بدون خطر نیست؛ هر کدام خطر را به جای دیگری منتقل می‌کند. هنگام مقایسه، نگاه کردن از این زاویه به کار می‌آید.

01

ایمپلنت کلاسیک و انتظار برای جوش خوردن با استخوان

مزیت انباشت داده گسترده و قطعه رویی قابل اصلاح را دارد. اگر استخوان کافی نباشد، پیوند استخوان و انتظار طولانی لازم است؛ آن جراحی اضافه هم خطرات خودش را دارد.

02

ایمپلنت پس از پیوند استخوان یا لیفت سینوس

به جای بیرون زدن به سینوس، کف سینوس بالا برده می‌شود. یعنی یک جراحی اضافه و دوره بهبودی؛ در برخی موارد واقعاً لازم است.

03

پروتکل‌های ثابت با ایمپلنت کم

رویکردهایی مانند All-on-4 با استفاده از استخوان ناحیه جلو می‌کوشند از نواحی عصب و سینوس دور بمانند. بار وارد بر هر ایمپلنت بیشتر است.

04

ایمپلنت‌های زیگوماتیک

اگر در فک بالا استخوان خیلی کم باشد، از ایمپلنت‌های بلندی استفاده می‌شود که در استخوان گونه محکم می‌شوند. راه‌حلی قوی است، اما کار در نزدیکی حفره چشم خطرات خودش را دارد.

05

دندان مصنوعی متحرک روی ایمپلنت

ایمپلنت کمتر و جراحی کوچک‌تر. خطرات کم می‌شوند، در عوض دندان‌ها ثابت نیستند و دندان مصنوعی به‌مرور به تنظیم نیاز دارد.

خطرات یکی‌یکی

کارت‌های زیر خلاصه یافته‌های بالا هستند. برای هر کدام نوشته‌ایم چیست و چطور متوجه آن می‌شوید.

آسیب عصب

اگر در فک پایین ایمپلنت بیش از حد به کانال عصب نزدیک شود، ممکن است در لب و چانه بی‌حسی یا گزگز ایجاد شود. در متاآنالیز، در ایمپلنت‌هایی که دست‌کم ۱ میلی‌متر از کانال فاصله داشتند تغییر حس دیده نشد.

بیرون زدن به سینوس یا کف بینی

در این رویکرد گاهی انتخابی آگاهانه است. در مطالعات کوتاه‌مدت و میان‌مدت نشانه سینوزیت دیده نشده و در مجموعه ۲۱۷ ایمپلنتی فقط یک واکنش ناخواسته سینوسی گزارش شده است؛ اما داده مستقل و بلندمدت وجود ندارد. گرفتگی یک‌طرفه بینی و ترشح بدبو را باید به دندان‌پزشک نشان داد.

خم شدن یا شکستن ایمپلنت

بدنه باریک یک‌تکه خطر مکانیکی دارد. مطالعه‌ای هست که گزارش می‌کند خم کردن گردن بر موفقیت اثری نداشته، اما داده قابل اعتمادی که میزان شکستگی را جداگانه بدهد پیدا نکردیم.

آسیب بریج

در یک مطالعه پنج‌ساله، در بخشی از بریج‌های فلز-آکریل و فلز-سرامیک آسیب ثبت شده است. دندان‌قروچه شبانه و اکلوژن نامتعادل این خطر را بیشتر می‌کنند.

بارگذاری با وجود استحکام ناکافی

بارگذاری بدون اندازه‌گیری تورک یا با نادیده گرفتن اندازه‌گیری ممکن است به از دست رفتن ایمپلنت بینجامد. این خطای تصمیم است، نه روش، و قابل پیشگیری است.

موکوزیت و پری‌ایمپلنتیت

حلقه تولیدکننده می‌گوید دیده نمی‌شود؛ اما نهادهای مستقل یادآوری می‌کنند که جمع شدن پلاک در اطراف هر ایمپلنتی ممکن است التهاب ایجاد کند. تمیز نگه داشتن و معاینه را نمی‌توان نادیده گرفت.

در دوره بهبودی به چه چیزهایی باید توجه کرد

بیشتر عوارض در روزهای اول دیده می‌شوند و فروکش می‌کنند. مهم این است که روند مورد انتظار را از نشانه هشدار تشخیص دهید.

  1. روزهای اول

    تورم، کبودی و درد در این دوره به اوج می‌رسند و بعد فروکش می‌کنند. کمپرس سرد، خوابیدن با سر بالاتر و داروهای تجویزشده این دوره را مدیریت می‌کنند.

  2. هفته اول

    تورم کم می‌شود. اگر بی‌حسی لب پایین یا چانه ادامه دارد، این چیزی نیست که منتظرش بمانید؛ به دندان‌پزشکتان اطلاع دهید.

  3. هفته‌های اول

    اکلوژن معاینه می‌شود و نقاطی که زودتر تماس پیدا می‌کنند اصلاح می‌شوند. جویدن با غذاهای نرم شروع می‌شود و کم‌کم به حالت عادی برمی‌گردد.

  4. بلندمدت

    در معاینه‌های منظم، لثه اطراف ایمپلنت و بریج ارزیابی می‌شوند. اگر در برنامه باشد، نایت گارد مرتب استفاده می‌شود.

در این موارد صبر نکنید

  • اگر بی‌حسی لب یا چانه برطرف نمی‌شود. در تغییرات حسی مربوط به عصب، ارزیابی زودهنگام مهم است. محل بی‌حسی و زمان شروعش را یادداشت کنید و همان روز به کلینیک اطلاع دهید.
  • اگر گرفتگی یک‌طرفه بینی یا ترشح بدبو دارید. پس از ایمپلنت‌های فک بالا، این نشانه‌ها ممکن است به سینوس مربوط باشند. به خیال سرماخوردگی منتظر نمانید، به دندان‌پزشک نشان دهید.
  • اگر بریج حرکت دارد، صدای تق‌تق می‌دهد یا ترک برداشته است. بریج ثابت تکان نمی‌خورد. حرکتی کوچک اگر زود بررسی شود به کاری ساده ختم می‌شود؛ هرچه منتظر بمانید ممکن است ایمپلنت را هم درگیر کند.
  • اگر اطراف ایمپلنت خونریزی، تورم یا مزه بد دارید. فدراسیون اروپایی پریودنتولوژی این‌ها را از نشانه‌های هشداردهنده بیماری اطراف ایمپلنت می‌داند. به گفته این فدراسیون، موکوزیتی که درمان نشود ممکن است به پری‌ایمپلنتیت برسد؛ به همین دلیل بررسی زودهنگام مهم است.
  • اگر تب، تورمی که گسترش می‌یابد یا دشواری در بلعیدن دارید. این وضعیت نشان‌دهنده گسترش عفونت است. همان روز به دندان‌پزشک مراجعه کنید؛ اگر در بلعیدن یا نفس کشیدن مشکل دارید، با شماره ۱۱۲ تماس بگیرید یا مستقیم به اورژانس بروید.

بازتاب خطرات در هزینه

عددی اعلام نمی‌کنیم. اما هنگام مقایسه یک پیشنهاد، دیدن اینکه خطرات کجا پیشگیری می‌شوند و اگر مشکلی پیش آمد چه کسی چه چیزی را بر عهده می‌گیرد، به اندازه رقم کل مهم است.

برنامه‌ریزی و CBCT
برنامه‌ریزی سه‌بعدی که در آن مرز کانال عصب و سینوس اندازه‌گیری می‌شود، قدمی است که بخش بزرگ خطرات در آن پیشگیری می‌شود. پیشنهادی که از این قدم صرفه‌جویی کرده باشد، هرچند ارزان به نظر برسد، ممکن است گران تمام شود.
معاینه‌ها و تنظیم اکلوژن
بپرسید آیا معاینه‌های پس از تحویل در پیشنهاد گنجانده شده است. بیشتر مشکلات مکانیکی در همین معاینه‌ها، وقتی هنوز کوچک‌اند، پیدا می‌شوند.
نایت گارد
اگر دندان‌قروچه دارید، ممکن است برای محافظت از بریج و ایمپلنت‌ها لازم باشد. باید به‌عنوان قلمی جداگانه درباره‌اش صحبت شود.
کارهایی که در صورت بروز مشکل انجام می‌شود
اینکه در صورت از دست رفتن یک ایمپلنت، ترمیم بریج یا نیاز به خارج کردن ایمپلنت چه کارهایی و چگونه انجام می‌شود، باید پیش از درمان به‌صورت کتبی روشن شود.

پرسش‌های رایج

آیا ایمپلنت بازال عارضه دارد؟

بله؛ مثل هر عمل جراحی دیگری. تورم، کبودی و درد در روزهای اول قابل انتظار است. عوارضی که کمتر پیش می‌آیند اما مهم‌ترند، بی‌حسی ناشی از عصب، شکایت سینوسی، مشکل مکانیکی در بریج یا ایمپلنت و التهاب اطراف ایمپلنت‌اند. بخش بزرگ خطر در مرحله برنامه‌ریزی مدیریت می‌شود.

آیا ایمپلنت ایهده از ایمپلنت کلاسیک پرخطرتر است؟

داده مقایسه‌ای مستقل و بلندمدتی که بتوان با قطعیت چنین چیزی گفت وجود ندارد. در مطالعات مشاهده‌ای منتشرشده میزان از دست رفتن پایین است؛ اما بیشتر این مطالعات از تیم‌های به‌کاربرنده روش‌اند. برتری ایمپلنت کلاسیک در این است که بر انباشت داده بسیار گسترده‌تری تکیه دارد.

آیا وارد شدن ایمپلنت به سینوس مشکل است؟

در این رویکرد گاهی عمداً انجام می‌شود. در مطالعات تیم‌های به‌کاربرنده روش، در ۴۵ ایمپلنتی که به سینوس بیرون زده بودند طی ۱۸ ماه نشانه سینوزیت دیده نشد؛ در مجموعه دیگری با ۲۱۷ ایمپلنت، تنها یک واکنش ناخواسته سینوسی گزارش شد. داده مستقل و بلندمدت وجود ندارد. اگر گرفتگی یک‌طرفه یا ترشح بدبو پیدا شد، به دندان‌پزشک نشان دهید.

اگر عصب آسیب ببیند، بی‌حسی دائمی می‌شود؟

بخشی از تغییرات حسی گذرا و بخشی ممکن است دائمی باشد؛ روند آن به نوع آسیب بستگی دارد. مهم این است که بی‌حسی را زود اطلاع دهید. طبق داده‌های متاآنالیز، در ایمپلنت‌هایی که دست‌کم ۱ میلی‌متر از کانال فاصله داشتند تغییر حس دیده نشد؛ به همین دلیل اندازه‌گیری در برنامه‌ریزی تعیین‌کننده است.

آیا در این ایمپلنت‌ها پری‌ایمپلنتیت پیش نمی‌آید؟

حلقه تولیدکننده و برخی تیم‌های به‌کاربرنده روش می‌نویسند آن را ندیده‌اند. اما نهادهای مستقل می‌گویند جمع شدن پلاک در اطراف هر ایمپلنتی ممکن است موکوزیت ایجاد کند و اگر درمان نشود پیشرفت کند. تمیز نگه داشتن و معاینه منظم در هر حال لازم است.

آیا ایمپلنت خم می‌شود یا می‌شکند؟

در ایمپلنت‌های یک‌تکه با بدنه باریک احتمال مشکل مکانیکی وجود دارد. مطالعه‌ای از تیم خود روش گزارش می‌کند خم کردن گردن بر موفقیت اثری نداشته است. چون داده قابل اعتمادی که میزان شکستگی را جداگانه بدهد پیدا نکردیم، عددی نمی‌نویسیم.

اگر یک ایمپلنت نگیرد چه می‌شود؟

بر اساس وضعیت آن ایمپلنت و بقیه بریج تصمیم گرفته می‌شود. از دست رفتن یک ایمپلنت همیشه به معنای از دست رفتن کل بریج نیست. اما خارج کردن ایمپلنتی که در استخوان عمقی محکم شده ممکن است کار بزرگی باشد و نقص استخوانی بر جا بگذارد؛ به همین دلیل اطلاع دادن زودهنگام مهم است.

چه چیزی بیش از همه خطرات را کم می‌کند؟

سه چیز: برنامه‌ریزی‌ای که در آن کانال عصب و سینوس در CBCT اندازه‌گیری می‌شوند، تصمیم بارگذاری بر پایه تورک و تنظیم اکلوژن در معاینه‌ها. از طرف شما هم تمیز کردن منظم و در صورت نیاز نایت گارد به این‌ها اضافه می‌شود.

منابع

صفحات مرتبط

گام بعدی

رادیوگرافی خود را بفرستید تا گزینه‌ها را با هم بررسی کنیم.

تصویر سی‌بی‌سی‌تی یا پانورامیک خود را بفرستید. ظرف ۲۴ ساعت می‌نویسیم کدام گزینه برای دندان شما واقع‌بینانه است.

درخواست ارزیابی
درخواست