روز ۱: تصویربرداری، کاشت و نخستین امتحان دندان‌ها - روز ۲: دندان‌های آزمایشی و رنگ نهایی - روز ۳: تحویل دندان‌های نهایی

ایمپلنت و وضعیت سلامت شما

برای بیمار پارکینسون ایمپلنت می‌گذارند؟ پروتز، مراقبت و ساعت داروها

شواهد کم است اما جهتش مثبت؛ پرسش اصلی زمان‌بندی، طراحی و این است که مراقبت روزانه را چه کسی و چگونه انجام می‌دهد

بیماری پارکینسون چند چیز را هم‌زمان در دهان تغییر می‌دهد: کنترل عضلات صورت و زبان دشوار می‌شود، لرزش مسواک زدن را سخت می‌کند، داروها ممکن است دهان را خشک کنند و بلع کند می‌شود. به همین دلیل نگه داشتن دندان مصنوعی متحرک در جای خود برای بسیاری از بیماران به کشمکشی روزانه تبدیل می‌شود. در ادامه خواهید یافت که مطالعات کوچک اما راهگشای مربوط به پروتز روی ایمپلنت چه یافته‌اند، تفاوت طراحی ثابت و متحرک چیست، چرا برنامه‌ریزی نوبت‌ها بر پایه ساعت داروها مهم است و چه گام‌های عملی‌ای کار بستگانِ مراقب را آسان می‌کند. هر تصمیمی درباره ساعت و دوز داروهایتان با متخصص مغز و اعصاب شماست.

پاسخ کوتاه

پارکینسون به‌تنهایی مانعی بر سر راه ایمپلنت نیست. مطالعات اندک نشان می‌دهند که پروتز روی ایمپلنت، به‌ویژه در مرحله اولیه و میانی بیماری، جویدن و کیفیت زندگی را بهتر می‌کند؛ در بیماری پیشرفته مناسب بودنش نامعلوم است. نوبت‌ها بر پایه دوره «روشن» که دارو بهترین اثر را دارد برنامه‌ریزی می‌شود و ساعت داروها جا نمی‌افتد. طراحی بر پایه کسی انتخاب می‌شود که در طول سال‌ها مراقبت را انجام خواهد داد. اگر هنگام کار یا پس از آن خفگی یا ناتوانی در نفس کشیدن پیش آمد با ۱۱۲ تماس بگیرید.

وضع شواهد
مطالعات کوچک؛ در دوره اولیه مثبت
زمان نوبت
دوره «روشن» که دارو خوب اثر می‌کند
معیار طراحی
سال‌ها بعد چه کسی تمیز می‌کند؟
حتماً به دندان‌پزشک بگویید
ساعت داروها، داروی MAO-B، باتری مغز

پارکینسون چه چیزی را در دهان تغییر می‌دهد

NHS لرزش و سفتی عضلات را در شمار علائم اصلی پارکینسون می‌آورد؛ می‌نویسد سفتی می‌تواند حالت چهره را هم دشوار کند. در همان فهرست دشواری بلع و آبریزش دهان هم هست. از نگاه دهان این یعنی دشوار شدن هم تمیز کردن دندان‌های خودتان و هم نگه داشتن یک دندان مصنوعی متحرک با گونه‌ها، زبان و لب. بنیاد پارکینسون می‌نویسد حدود نیمی از بیماران پارکینسون به علت لرزش و سفتی در مراقبت روزانه دهان مشکل دارند.

داروها هم در کارند. Parkinson's UK شرح می‌دهد که برخی داروهای پارکینسون ممکن است به خشکی دهان و برخی به حس سوزش در دهان بینجامند؛ و آبریزش دهان هم ممکن است هم از کم شدن بلع و هم از عارضه دارو ناشی شود. دهان خشک پوسیدگی، بیماری لثه و قارچ دهان را آسان می‌کند و کنترل دندان مصنوعی را دشوار. NHS می‌نویسد مصرف طولانی لوودوپا ممکن است با حرکات غیرارادی (دیسکینزی) مرتبط باشد؛ بنیاد پارکینسون می‌افزاید که این حرکات می‌توانند فک را هم درگیر کنند و به ترک خوردن دندان و دندان‌قروچه بینجامند.

فهرست مشکلات دندان مصنوعی از Parkinson's UK چنین است: دشواری در کنترل عضلات صورت، کم شدن تون عضلانی، خشکی دهان، بزاقی که در دهان جمع می‌شود، دندان مصنوعی کهنه، فرسوده، لق یا ناجور با دهان. دندان مصنوعی لق ممکن است با ساییده شدن در دهان به زخم و عفونت بینجامد و غذا خوردن و حرف زدن را دشوار می‌کند. ایمپلنت هم‌زمان در چند حلقه این زنجیره مداخله می‌کند: پروتز را نه به نیروی عضله، بلکه به ایمپلنت محکم می‌کند.

در سوی شواهد باید صادق بود. یک مرور دامنه‌ای (scoping review) که در سال ۲۰۲۶ منتشر شد ۶۳۴ رکورد را که ایمپلنت را در بیماری‌های نورودژنراتیو، از جمله پارکینسون، بررسی می‌کردند غربال کرد و هیچ‌کدام معیارهای سخت‌گیرانه ورود را برآورده نکرد. ۷ انتشاری که بیرون از معیارها ماند به این اشاره داشت که ایمپلنت‌ها به‌ویژه در بیماران پارکینسون کارایی جویدن، کیفیت زندگی و افزایش وزن را بهتر می‌کنند. نویسندگان می‌نویسند که در بیماران مرحله اولیه نتایج امیدوارکننده است، اما در بیماری پیشرفته مناسب بودن نامعلوم می‌ماند.

در یکی از این مطالعات کوچک، برای ۹ بیمار پارکینسون ۵۴ تا ۷۷ ساله پروتز ثابت یا متحرک روی ایمپلنت ساخته شد. نرخ موفقیت در فک بالا ۸۵ درصد و در فک پایین ۸۱ درصد بود. در برابر، غذا خوردن و رضایت از پروتز در ماه سوم به‌طور محسوس بهتر شد و این بهبود در ماه دوازدهم هم ادامه داشت. در مجموعه دیگری با ۳ بیمار با میانگین سن ۷۵٫۷ سال که بیماری‌شان در مرحله میانی تا پیشرفته بود، پروتزهایی که در فک پایین با ایمپلنت نگه داشته می‌شدند جویدن را به‌طور محسوس بهتر کردند و بیماران به‌طور میانگین ۲٫۲ کیلو وزن گرفتند.

مروری که ایمپلنت را در اختلال‌های حرکتی بررسی کرد، با تکیه بر ۱۹ گزارش موردی و ۱۱ مجموعه موارد نوشت که نسبت ماندن ایمپلنت‌ها در دهان ممکن است کمتر از حد انتظار باشد، اما موارد از دست رفتن نه در دوره دیرهنگام، بلکه در دوره اولیه متمرکز است. در پروتزهای ثابت نیاز به نگهداری کم بود؛ اما در پروتزهای متحرک روی ایمپلنت تعویض قطعه‌های نگه‌دارنده و پروتز بیشتر لازم می‌شد. نتیجه مرور روشن است: پروتز روی ایمپلنت در این بیماران جویدن و کیفیت زندگی را بهتر می‌کند، اما باید طراحی‌های ساده‌ای برگزید که نگهداری‌شان در بلندمدت آسان باشد.

موردی هم هست که نشان می‌دهد تصمیم طراحی ممکن است با گذشت زمان تغییر کند. در یک مورد گزارش‌شده، در بیمار پارکینسون ۸۱ ساله‌ای پروتز ثابت ایمپلنت برای آسان کردن تمیز کردنِ مراقبان به پروتز متحرک روی ایمپلنت تبدیل شد. وقتی بیمار زمین‌گیر شد نتوانست پروتز را بگذارد، قطعه نگه‌دارنده‌ای که بیرون مانده بود در گونه زخم ایجاد کرد و در اطراف ایمپلنت التهاب پدید آمد. این یک مورد را نمی‌توان تعمیم داد، اما درس مهمی دارد: برنامه باید با در نظر گرفتن واقعیت مراقبت در چند سال بعد ریخته شود، نه امروز.

زمان‌بندی هم به همین دلیل مهم است. بنیاد پارکینسون می‌گوید با پیشرفت بیماری مدتی که دارو خوب اثر می‌کند کوتاه می‌شود و از این رو توصیه می‌کند نو کردن پرکردگی‌ها، روکش‌ها و بریج‌های قدیمی و دندان‌های مصنوعی ناجور در دوره اولیه بیماری برنامه‌ریزی شود و اقدام‌های مداخله‌ای هم تا جای ممکن زود انجام شود. این را هم یادآور می‌شود که اگر بیهوشی عمومی لازم شود مدت بهبود در بیمار پارکینسون ممکن است طولانی شود.

برای چه کسی مناسب‌تر است، برای چه کسی دقت بیشتری لازم است

تفکیک زیر یک چارچوب است. تصمیم قطعی پس از ارزیابی هم‌زمان معاینه دهان، توموگرافی، مرحله بیماری، برنامه دارویی و شرایط مراقبت در خانه گرفته می‌شود؛ در صورت نیاز نظر متخصص مغز و اعصابتان گرفته می‌شود.

چه زمانی مناسب است

  • کسانی که در دوره اولیه یا میانی بیماری‌اندنتایج مثبت مطالعات تا حد زیادی از این گروه می‌آید. همراهی با جراحی و دوره عادت کردن آسان‌تر است و مدتی که دارو مؤثر است طولانی‌تر.
  • بیمارانی که نمی‌توانند دندان مصنوعی متحرکشان را نگه دارند و نمی‌توانند غذا بخورنداگر لغزیدن پروتز، زخم کردن و ناتوانی در جویدن هست، پروتزی که با ایمپلنت نگه داشته می‌شود مستقیم در منشأ این مشکلات مداخله می‌کند. در مجموعه‌های کوچک، جویدن و تغذیه به‌طور محسوس بهتر شده است.
  • کسانی که خودشان یا یکی از بستگانشان می‌تواند مراقبت روزانه را ادامه دهددر بیمارانی که می‌توانند مسواک برقی، مسواک بین‌دندانی یا واترجت به کار ببرند یا یکی از بستگانشان این کار را بر عهده می‌گیرد، اطراف ایمپلنت را می‌توان تمیز نگه داشت.
  • کسانی که برنامه دارویی‌شان جا افتاده و دوره «روشن»شان قابل پیش‌بینی استدر بیمارانی که می‌توان نوبت‌ها را با زمانی که دارو خوب اثر می‌کند هم‌زمان کرد، کار هم ایمن‌تر و هم راحت‌تر پیش می‌رود.

چه زمانی مناسب نیست

  • بیمارانی که در مرحله پیشرفته‌اند، زمین‌گیرند یا نمی‌توانند از راه دهان تغذیه شوندمرورها می‌نویسند که مناسب بودن ایمپلنت در بیماری پیشرفته نامعلوم است. در این گروه بار جراحی، ناتوانی در گذاشتن پروتز و دشواری مراقبت ممکن است از سود فراتر رود.
  • کسانی که دشواری آشکار بلع و سابقه خفگی دارندبنیاد پارکینسون می‌نویسد بلع ضعیف‌شده خطر خفگی را هنگام درمان بالا می‌برد. نخست درباره ارزیابی بلع و تدابیری که هنگام کار باید گرفت صحبت می‌شود.
  • کسانی که حرکات غیرارادی شدید و مهارنشدنی دارنددیسکینزی‌ای که فک را درگیر می‌کند هم جراحی و هم پروتز را زیر فشار می‌گذارد. Parkinson's UK می‌نویسد در این وضعیت برخی بیماران می‌توانند با آرام‌بخشی درمان شوند؛ این همراه با متخصص مغز و اعصاب و تیم بیهوشی برنامه‌ریزی می‌شود.
  • وضعیت‌هایی که کسی نیست مراقبت دهان را بر عهده بگیرداگر اطراف ایمپلنت تمیز نشود ممکن است التهاب پدید آید. اگر نمی‌توان برنامه مراقبت ریخت، نخست باید درباره راه‌حلی ساده‌تر یا پشتیبانی مراقبتی صحبت شود.

برنامه ایمپلنت در بیمار پارکینسون چگونه ریخته می‌شود

در بیمار پارکینسون ایمنی و آسایش تا حد زیادی با زمان‌بندی، ارتباط و طراحی ساده فراهم می‌شود. گام‌های زیر این چارچوب را نشان می‌دهد.

  1. 1

    نخست ایمنی: خفگی و بلع

    اگر دشواری بلع، سرفه هنگام غذا خوردن یا سابقه خفگی دارید در نخستین دیدار بگویید. بنیاد پارکینسون توصیه می‌کند بخواهید صندلی عمودی‌تر نگه داشته شود. اگر هنگام کار یا پس از آن ناتوانی در نفس کشیدن یا خفگی هست با ۱۱۲ تماس بگیرید.

  2. 2

    فهرست داروها و ساعت‌هایشان

    همه داروهای پارکینسونتان، دوزشان و اینکه در چه ساعت‌هایی می‌خورید را نوشته بیاورید. Parkinson's UK می‌خواهد ساعت داروهایتان را به دندان‌پزشکتان اطلاع دهید تا بتوانید هنگام کار هم به گرفتن دوز درست ادامه دهید. بنیاد پارکینسون تأکید می‌کند داروهای MAO-B مانند راساژیلین یا سلژیلین حتماً گفته شوند، چون ممکن است با داروهای بی‌حسی و بیهوشی تداخل داشته باشند.

  3. 3

    اگر باتری مغز دارید، نامه به متخصص مغز و اعصاب

    اگر تحریک عمقی مغز (باتری مغز) برایتان انجام شده بگویید. Parkinson's UK شرح می‌دهد که در این وضعیت دندان‌پزشک پیش از کار به پزشک متخصصتان می‌نویسد و تأیید می‌گیرد که آنتی‌بیوتیک لازم است یا نه و چیز دیگری هست که باید به آن توجه کرد یا نه.

  4. 4

    برنامه‌ریزی نوبت بر پایه دوره «روشن»

    ساعت دارویتان را بر پایه نوبت تغییر ندهید؛ نوبت را بر پایه دارویتان تنظیم کنید. بنیاد پارکینسون توصیه می‌کند نوبت‌ها با صبح و دوره‌ای که دارو بهترین اثر را دارد هم‌زمان شود و به‌جای یک جلسه طولانی چند نوبت کوتاه برنامه‌ریزی شود. ساعت‌ها را همراه با متخصص مغز و اعصابتان روشن کنید.

  5. 5

    انتخاب طراحی بر پایه واقعیت مراقبت

    ثابت یا متحرک؟ در پروتز ثابت نیاز به نگهداری روزانه کم است، اما تمیز کردن بین دندان‌ها مهارت دست می‌خواهد. در پروتز متحرک تمیز کردن آسان است، اما قطعه‌های نگه‌دارنده نگهداری پرتکرارتری می‌خواهند و پروتز باید گذاشته و برداشته شود. تصمیم با در نظر گرفتن اینکه چند سال بعد چه کسی مراقبت را انجام می‌دهد گرفته می‌شود.

  6. 6

    خشکی دهان و آماده‌سازی لثه

    پوسیدگی و التهاب لثه در دندان‌های باقی‌مانده درمان می‌شود و اگر خشکی هست درباره فراورده‌های جایگزین بزاق و خمیردندان با فلوراید بالا صحبت می‌شود. این گام هم بر موفقیت جراحی و هم بر مراقبت بلندمدت اثر می‌گذارد.

  7. 7

    مشارکت خویشاوندِ مراقب در روند

    سودمند است که خویشاوندِ مراقب هم به نوبت‌های کنترل بیاید و روش تمیز کردن را با هم یاد بگیرند. اگر تصویرها و فهرست داروها را از پیش با فرم ارزیابی بفرستید، دندان‌پزشک برنامه جلسه‌ها را با این اطلاعات آماده می‌کند.

گزینه‌ها در بیمار پارکینسون

هر گزینه از نگاه پارکینسون جنبه‌ای جداگانه دارد. انتخاب درست آن است که وضع امروزتان و چگونگی مراقبت در سال‌های پیش رو را با هم ببیند.

01

پروتز متحرکی که با دو ایمپلنت یا بیشتر نگه داشته می‌شود

پروتز نه به نیروی عضله، بلکه به ایمپلنت‌ها تکیه دارد؛ چون می‌توان آن را بیرون آورد و تمیز کرد، برای مراقب آسان است. در برابر، قطعه‌های نگه‌دارنده و پروتز نگهداری پرتکرارتری می‌خواهند.

02

دندان ثابت روی ایمپلنت

گذاشتن و برداشتن نمی‌خواهد و در مرور نیاز به نگهداری‌اش کم به دست آمده است. تمیز کردن بین دندان‌ها مهارت دست یا پشتیبانی یکی از بستگان را می‌خواهد. وقتی در دوره اولیه بیماری برنامه‌ریزی شود مزیت‌هایش آشکارتر است. در implant72 دندان‌های ثابت کل دهان در ۳ روز / ۷۲ ساعت نصب می‌شوند و دندان‌های نهایی‌اند؛ در بیمار پارکینسون جلسه‌های این روزها باید بر پایه ساعت داروها تقسیم و برنامه‌ریزی شود.

03

دندان مصنوعی متحرک تازه و خوب طراحی‌شده

برای بیمارانی که جراحی نمی‌خواهند یا خطر جراحی‌شان بالاست. Parkinson's UK نو کردن دندان‌های مصنوعی کهنه و لق را توصیه می‌کند؛ یک دندان مصنوعی خوب ممکن است در برخی بیماران کافی باشد، اما با کم شدن کنترل عضلانی مشکل گیر ممکن است ادامه یابد.

04

حفظ و درمان دندان‌های باقی‌مانده

اگر دندان‌های باقی‌مانده سالم‌اند نخست آن‌ها حفظ می‌شوند؛ بنیاد پارکینسون توصیه می‌کند درمان‌های لازم در دوره اولیه بیماری انجام شود. برای درمان‌های تک‌دندان، دندان‌پزشک خودتان نشانی مناسب است.

05

درمان با آرام‌بخشی

Parkinson's UK می‌نویسد در بیمارانی که حرکات غیرارادی آشکار دارند آرام‌بخشی ممکن است یک گزینه باشد. این تصمیم همراه با متخصص مغز و اعصاب و تیم بیهوشی گرفته می‌شود.

خطرهایی که در بیمار پارکینسون باید دانست

بیشتر موارد زیر را می‌توان با برنامه‌ریزی درست کوچک کرد. با به خاطر داشتن اینکه شواهد بر مطالعات کوچک تکیه دارد بخوانید.

از دست رفتن زودهنگام ایمپلنت

مرورِ اختلال‌های حرکتی می‌نویسد که نسبت ماندن ایمپلنت‌ها در دهان ممکن است کمتر از حد انتظار باشد و موارد از دست رفتن در دوره اولیه متمرکز است. در مطالعه ۹ بیمار نرخ موفقیت در فک پایین ۸۱ درصد بود. به همین دلیل کنترل‌های ماه‌های اول مهم‌اند.

خفگی و مشکلات بلع

بلع ضعیف‌شده خطر این را که هنگام کار آب، خون یا تکه‌های کوچک به راه اشتباه بروند بالا می‌برد. نشستن عمودی، جلسه‌های کوتاه و اینکه تیم از پیش این خطر را بداند مهم است.

جابه‌جا شدن ساعت داروها

اگر جلسه‌ای طولانی یا ناشتا ماندن مانع مصرف به‌موقع دارو شود، علائم ممکن است بیشتر شود. تأکید Parkinson's UK بر ادامه یافتن دوز درست هنگام کار است. برنامه‌ریزی پیشاپیش ساعت‌ها این خطر را تا حد زیادی از میان می‌برد.

ساییدگی قطعه‌های نگه‌دارنده و نگهداری پروتز

در پروتزهای متحرک روی ایمپلنت، قطعه‌های نگه‌دارنده و پروتز تعویض پرتکرارتری می‌خواهند. کنترل‌ها نباید جا بیفتد.

التهاب اطراف ایمپلنت و زخم در گونه

اگر تمیز کردن لنگ بماند ممکن است در اطراف ایمپلنت التهاب پدید آید؛ اگر پروتز دیگر گذاشتنی نباشد، قطعه‌های بیرون‌مانده ممکن است در گونه زخم ایجاد کنند. موردی که در یک بیمار ۸۱ ساله گزارش شده دقیقاً همین تصویر را شرح می‌دهد.

بهبود طولانی پس از بیهوشی عمومی

بنیاد پارکینسون می‌نویسد اگر بیهوشی عمومی لازم شود بهبود در بیمار پارکینسون ممکن است طولانی شود. نوع بیهوشی با همین اطلاعات انتخاب می‌شود.

بهبود و مراقبت در خانه

در بیمار پارکینسون بهبود مسیری مشابه بیماران دیگر را می‌رود؛ تفاوتش حفظ ساعت داروها، پیگیری تغذیه و سامان دادن مراقبت از همان آغاز است.

  1. روز عمل

    مصرف داروهایتان را در ساعت‌هایی که متخصص مغز و اعصابتان تعیین کرده ادامه دهید. اگر از شما خواسته شود ناشتا بمانید، از پیش روشن کنید داروهایتان چگونه مصرف شود. هنگام برگشت به خانه یکی از بستگانتان همراهتان باشد.

  2. هفته اول

    غذاهای نرم و آسان‌بلع. اگر دشواری بلع هست، غلظت را بر پایه توصیه گفتاردرمانگر تنظیم کنید. تورم و حساسیت باید رو به کاهش باشد؛ زخم دهان را از نزدیک پیگیری کنید.

  3. ماه‌های اول

    چون از دست رفتن زودهنگام ایمپلنت در این گروه بیشتر گزارش شده، کنترل‌ها نباید از دست برود. نشستن پروتز، اینکه در گونه یا زبان رد ساییدگی هست یا نه و تغییر وزن در این دوره پیگیری می‌شود.

  4. بلندمدت

    بنیاد پارکینسون هر ۳–۶ ماه یک کنترل و پاک‌سازی توصیه می‌کند. با پیشرفت بیماری، روش تمیز کردن و در صورت نیاز طراحی پروتز دوباره بازبینی می‌شود.

در این موارد صبر نکنید

  • اگر خفگی، دشواری در نفس کشیدن یا ناتوانی در بلع هست. منتظر کلینیک نمانید؛ با ۱۱۲ تماس بگیرید یا به نزدیک‌ترین اورژانس بروید.
  • اگر پروتز در گونه، زبان یا کام زخم ایجاد می‌کند. Parkinson's UK می‌نویسد دندان‌های مصنوعی لق ممکن است با ساییده شدن به زخم و عفونت بینجامند. از زخم عکس بگیرید و به کلینیک نشان دهید؛ ممکن است تنظیم قطعه نگه‌دارنده یا پروتز لازم شود.
  • اگر در اطراف ایمپلنت خونریزی، تورم یا بوی بد هست. ممکن است نشانه‌های التهاب اطراف ایمپلنت باشد. اگر تمیز کردن دشوار شده این را هم بگویید؛ راه‌حل بیشتر وقت‌ها تغییر ابزار یا طراحی است.
  • اگر کاهش وزن یا پرهیز از غذا خوردن آغاز شده. مشکل جویدن به‌سرعت بر تغذیه اثر می‌گذارد. نشستن پروتز، خشکی دهان و بلع باید با هم ارزیابی شوند.
  • اگر در دهان پلاک سفید، قرمزی یا در گوشه لب‌ها زخم هست. Parkinson's UK می‌نویسد دهان خشک و دندان مصنوعی قارچ دهان را و آبریزش دهان هم عفونت گوشه لب‌ها را آسان می‌کند. درمانش آسان است؛ زود نشان دهید.

چه چیزهایی در بیمار پارکینسون بر گستره اثر می‌گذارد

بیماری پارکینسون هزینه درمان را مستقیم تغییر نمی‌دهد. اقلامی که گستره را تعیین می‌کنند این‌ها هستند:

برنامه و مدت جلسه‌ها
جلسه‌های کوتاه که بر پایه ساعت داروها تقسیم شده‌اند بر شمار نوبت‌ها و مدت اثر می‌گذارند.
نوع بیهوشی
اگر آرام‌بخشی یا بیهوشی عمومی لازم باشد، تیم بیهوشی و پایش وارد گستره می‌شود.
طراحی پروتز
پروتز متحرک روی ایمپلنت را می‌توان با ایمپلنت کمتری ساخت اما نگهداری قطعه نگه‌دارنده می‌خواهد؛ در دندان ثابت شمار ایمپلنت و روسازه گستره را تعیین می‌کند.
آماده‌سازی دهان
درمان دندان‌های باقی‌مانده، درمان لثه و اقدام‌های محافظتی برای خشکی دهان ممکن است اقلامی جداگانه باشند.
مراقبت بلندمدت
کنترل هر ۳–۶ ماه، تعویض قطعه نگه‌دارنده و در صورت نیاز تغییر طراحی در شمار اقلام بلندمدت است.

پرسش‌های پرتکرار

برای بیمار پارکینسون ایمپلنت می‌گذارند؟

می‌شود گذاشت. شواهد بر مطالعات کوچک تکیه دارد، اما جهتش مثبت است: پروتز روی ایمپلنت جویدن، رضایت از پروتز و کیفیت زندگی را بهتر می‌کند. نتایج مثبت از مرحله اولیه و میانی بیماری می‌آید؛ در بیماری پیشرفته مناسب بودن نامعلوم است.

دندان مصنوعی‌ام مدام می‌لغزد، چرا؟

Parkinson's UK دشوار شدن کنترل عضلات صورت، کم شدن تون عضلانی، خشکی دهان، بزاقی که در دهان جمع می‌شود و دندان‌های مصنوعی کهنه یا لق را علت می‌شمارد. نخست باید پروتز بررسی شود؛ اگر کافی نباشد می‌توان درباره پروتزی که با ایمپلنت نگه داشته می‌شود صحبت کرد.

دندان ثابت مناسب‌تر است یا پروتز متحرک؟

هر دو جای خود را دارند. در ثابت نیاز به نگهداری کم است اما تمیز کردن بین دندان‌ها مهارت می‌خواهد؛ در متحرک تمیز کردن آسان است اما قطعه‌های نگه‌دارنده نگهداری پرتکرارتری می‌خواهند. تصمیم با در نظر گرفتن اینکه چند سال بعد مراقبت دهان را چه کسی و چگونه انجام می‌دهد گرفته می‌شود.

روز نوبت دارویم را چگونه بخورم؟

ساعت داروهایتان را خودسرانه تغییر ندهید. نوبت را بر پایه دوره‌ای تنظیم کنید که دارویتان بهترین اثر را دارد. بنیاد پارکینسون نوبت‌های صبح و جلسه‌های کوتاه را توصیه می‌کند. اگر باید ناشتا بمانید از متخصص مغز و اعصابتان بپرسید داروهایتان را چگونه بخورید.

کدام داروهایم را حتماً باید بگویم؟

همه را، با ساعتشان. بنیاد پارکینسون به‌ویژه تأکید می‌کند داروهای MAO-B مانند راساژیلین و سلژیلین ممکن است با داروهای بی‌حسی و بیهوشی تداخل داشته باشند. اگر باتری مغز دارید آن را هم بگویید؛ دندان‌پزشک می‌تواند پیش از کار به پزشک متخصصتان بنویسد.

با وجود لرزش می‌توان کار را انجام داد؟

بیشتر وقت‌ها آری. هم‌زمان کردن نوبت با دوره‌ای که دارو مؤثر است لرزش را کم می‌کند. Parkinson's UK می‌نویسد برخی بیمارانی که حرکات غیرارادی آشکار دارند می‌توانند با آرام‌بخشی درمان شوند؛ این تصمیم را تیم با هم می‌گیرد.

به‌عنوان مراقب چگونه باید ایمپلنت را تمیز کنم؟

Parkinson's UK می‌نویسد اگر مراقب پشت سر بیمار بایستد یا یک سمت را از پشت و سمت دیگر را از جلو مسواک بزند ممکن است کار آسان‌تر شود. مسواک برقی، مسواک بین‌دندانی و واترجت کمک می‌کنند. پروتزهای متحرک را روی دست‌شویی‌ای پر از آب تمیز کنید.

باید دهان‌شویه به کار ببرم؟

بنیاد پارکینسون می‌نویسد دهان‌شویه‌ها به علت خطر خفگی معمولاً توصیه نمی‌شوند و اگر قرار است به کار روند باید انواع بدون الکل انتخاب شود. اگر چرخاندن مایع در دهان و بیرون ریختن آن دشوار است، دندان‌پزشکتان می‌تواند مسواک یا اپلیکاتور اسفنجی توصیه کند.

چه پرسش‌هایی باید از پزشکم بپرسم؟

در این مرحله از بیماری‌ام سود ایمپلنت از خطرش بیشتر است؟ ثابت یا متحرک، پنج سال بعد چه کسی تمیز می‌کند؟ جلسه‌ها چگونه بر پایه ساعت داروهایم تقسیم می‌شود؟ برای داروی MAO-B یا باتری مغزم تدبیر اضافی لازم است؟ برای دشواری بلعم هنگام کار چه می‌کنند؟ اگر آرام‌بخشی لازم شود بهبود چقدر طولانی‌تر می‌شود؟

منابع

صفحات مرتبط

گام بعدی

رادیوگرافی خود را بفرستید تا گزینه‌ها را با هم بررسی کنیم.

تصویر سی‌بی‌سی‌تی یا پانورامیک خود را بفرستید. ظرف ۲۴ ساعت می‌نویسیم کدام گزینه برای دندان شما واقع‌بینانه است.

درخواست ارزیابی
درخواست