جدول مقایسه برندهای ایمپلنت

رده اول: سیستم‌های جهانی با سابقه چند دهه. Straumann (سوئیس، ۱۹۵۴)، Nobel Biocare (با ریشه سوئدی) و سیستم‌های مشابه در این گروه‌اند. ویژگی متمایزشان این است که در مقاله‌های مستقل با پیگیری طولانی جای زیادی دارند و قطعه ایمپلنتی که ده سال پیش گذاشته شده امروز هم پیدا می‌شود. بهایش قیمت است: این سیستم‌ها در رده بالای بازار قرار دارند. برای بیمارانی که در کشورهای مختلف زندگی می‌کنند یا زیاد نقل مکان می‌کنند قابل دفاع‌ترین انتخاب‌اند، چون در بیشتر نقاط دنیا شناخته‌شده‌اند.

رده دوم: خط‌های مقرون‌به‌صرفه همان گروه‌ها. شناخته‌شده‌ترین نمونه Neodent است، با ریشه برزیلی، که از ۲۰۱۲ در مجموعه Straumann Group قرار دارد. این خط‌ها زیر همان سیستم مدیریت کیفیت ساخته می‌شوند، اما با قیمت مناسب‌تری عرضه می‌شوند. جزئیاتی مهم: برند یک گروه بودن به معنای یک محصول بودن نیست. هندسه اتصال و قطعاتشان متفاوت است و به هم نمی‌خورند. «همان است، ارزانش را بگیرم» دلیل معتبری نیست؛ اما «تضمین تداوم همان گروه، با قیمتی در دسترس‌تر» دلیل معتبری است.

رده سوم: سیستم‌های ساخت داخل. برندهایی که در ترکیه تولید می‌شوند در این گروه‌اند؛ Nucleoss بیش از همه درباره‌اش سؤال می‌شود. مزیت‌های ملموسشان نزدیک و سریع بودن تهیه قطعه و قیمت است. محدودیت‌هایشان دو تاست: انباشت پیگیری در منابع علمی بین‌المللی نسبت به سیستم‌های قدیمی کمتر است و ممکن است در خارج از کشور کمتر پیدا شوند. برای بیماری که در ترکیه زندگی می‌کند و پیگیری‌اش را همین‌جا انجام می‌دهد، این دو محدودیت در عمل مطرح نمی‌شوند.

رده چهارم: سیستم‌هایی که نامشان شنیده نشده و سوابق ثبتشان نشان داده نمی‌شود. خطر اصلی همین‌جاست و از همه تفاوت‌های میان سه رده دیگر بزرگ‌تر است. اگر پشت یک سیستم داده‌ای نباشد، معلوم نباشد تولیدش تا کی ادامه دارد و به شما کتبی گفته نشود کدام ایمپلنت برایتان گذاشته شده، هر دندان‌پزشکی که ده سال بعد در آن دهان کار کند کورکورانه کار می‌کند. حتی تعویض یک پیچ شل ممکن است به تعویض کل پروتز رویی تبدیل شود.

یک تمایز هم هست که میان رده‌ها نیست: طراحی. تقریباً همه برندهای بالا ایمپلنت کلاسیک دوتکه می‌سازند: بدنه‌ای که وارد استخوان می‌شود و قطعه‌ای که روی آن پیچ می‌شود. طراحی‌های یک‌تکه، یعنی مونوبلوک، دسته‌ای جداگانه‌اند و نباید با تفاوت برند اشتباه گرفته شوند. در دوتکه، قطعه رویی را بعداً می‌توان عوض کرد؛ در یک‌تکه نمی‌توان، اما فاصله محل اتصال دو قطعه هم اصلاً وجود ندارد. این رتبه‌بندی کیفیت نیست، دو انتخاب مهندسی متفاوت است.

پس از خواندن جدول، این باید در ذهن بماند: اثر انتخاب میان سه رده اول بر نتیجه، از اثر صرف همان بودجه برای برنامه‌ریزی و تنظیم اکلوژن در روز تحویل کمتر است. سؤال برند مشروع است و باید پرسیده شود؛ اما وقتی به‌تنهایی پرسیده شود، درباره چیزهایی که واقعاً تعیین‌کننده‌اند اصلاً صحبتی نشده است.

تطبیق زیر نه بر اساس کیفیت، بلکه بر اساس وضعیت بیمار ساخته شده است.

پنج سطر. همه را می‌توان در معاینه پرسید و پاسخشان قابل راستی‌آزمایی است؛ نتیجه‌ای به دست می‌دهد که آن‌قدر مخصوص شماست که هیچ جدولی در اینترنت نمی‌تواند بدهد.

1. 1

   سطر ۱: نام سیستم و سازنده

   برند، خط و شرکت سازنده. اگر این سطر پر نشود، پرسیدن چهار سطر دیگر معنایی ندارد.

2. 2

   سطر ۲: چه مدت است تولید می‌شود

   هم در بازار و هم در این کلینیک. دومی اغلب بیشتر می‌گوید: تیمی که سال‌هاست از یک سیستم استفاده می‌کند، هم عوارض و هم ترمیم آن را می‌شناسد.

3. 3

   سطر ۳: تهیه قطعه چقدر طول می‌کشد

   پیچ، قطعه رویی و وسیله قالب‌گیری. پاسخ باید به روز قابل بیان باشد. این سطر اطلاعاتی است که در بلندمدت بیش از همه به کارتان می‌آید.

4. 4

   سطر ۴: آیا ثبت UTS قابل مشاهده است

   در ترکیه، تجهیزات پزشکی‌ای که به بازار عرضه می‌شوند باید در سامانه ردیابی محصول ثبت شده باشند. از طریق شماره یکتای روی برچسب قابل استعلام است.

5. 5

   سطر ۵: چرا این سیستم برای من مناسب تشخیص داده شد

   پاسخ باید به پهنا، ارتفاع و سختی استخوان شما و باری که برنامه‌ریزی شده مربوط باشد. پاسخ این سطر از مجموع چهار سطر دیگر بیشتر می‌گوید.

این چهار مورد در هیچ مقایسه برندی دیده نمی‌شوند؛ حال آنکه نتیجه را همین‌ها تعیین می‌کنند.

فهرست‌های برندی که کنار هم چیده شده‌اند چند خطای نظام‌مند دارند.

هر رده‌ای را انتخاب کنید، موارد زیر تغییر نمی‌کنند.

1. کارت ایمپلنت را بگیرید

   برند، خط، سازنده، قطر، طول، شماره سریال و محل کاشت. این سند بخشی از پرونده سلامت شماست؛ درخواستش امری عادی است.

2. عکس رادیولوژی پس از درمان را نگه دارید

   تنها سندی است که نشان می‌دهد سطح استخوان در روز درمان کجا بوده است. سال‌ها بعد، وقتی درباره تحلیل استخوان بحث شود، نقطه مقایسه همین است.

3. نسخه دیجیتال آن را نگه دارید

   یک نسخه در تلفن و یک نسخه در ایمیلتان داشته باشید. وقتی شهر یا کشورتان را عوض می‌کنید، تنها چیزی است که می‌توانید همراه ببرید.

4. هر ترمیمی را ثبت کنید

   هر پیچی که عوض شده و هر قطعه رویی که نو شده. این اطلاعات که در طول سال‌ها جمع می‌شود، هر کار بعدی را آسان‌تر می‌کند.

تفاوت واقعی است، اما سهمش در کل هزینه کمتر از آن است که گمان می‌شود. جدا کردن اقلام، تصمیم را سر جایش می‌نشاند:

قیمت واحد ایمپلنت

میان رده‌ها تفاوت آشکاری هست. اما در کل یک طرح چندواحدی این قلم معمولاً تعیین‌کننده نیست؛ پروتز رویی و دستمزد سهم بزرگ‌تری دارند.

پروتز رویی و لابراتوار

تفاوت میان زیرکونیا، سرامیک با پایه فلزی یا آکریل موقت، بازه‌ای گسترده‌تر از تفاوت میان رده‌های ایمپلنت پدید می‌آورد.

کارهای آماده‌سازی

اگر پیوند استخوان، لیفت سینوس یا کشیدن دندان لازم باشد، این‌ها اقلام جداگانه‌اند و در طرح‌های کلاسیک دوتکه زیاد پیش می‌آیند. زمان را هم طولانی‌تر می‌کنند.

ترمیم‌هایی که در آینده انجام می‌شود

در سیستمی که قطعه‌اش راحت پیدا می‌شود، ترمیم کوچک می‌ماند. قطعه‌ای که پیدا نشود همان کار را به تعویض پروتز رویی تبدیل می‌کند؛ این گران‌ترین قلمی است که در صورت‌حساب دیده نمی‌شود.