پرواز، سفر و ورزش پس از ایمپلنت

بیشتر پرسش‌های این صفحه به دو دورهٔ متفاوت مربوط‌اند و وقتی با هم قاطی شوند، نگرانی بی‌مورد پیش می‌آید. دورهٔ اول روزها و هفته‌های نخست پس از جراحی است: زخمی در حال بهبود هست، تورم هست، خطر خونریزی هست. دورهٔ دوم دوره‌ای است که ایمپلنت‌ها جا افتاده‌اند، بریج نشسته و زندگی به حالت عادی برگشته است. در دومی تقریباً محدودیتی نیست؛ در اولی اما برنامه کمی دقت می‌خواهد.

موضوع اصلی در پرواز فشار کابین نیست، خود بهبود است. در هواپیما فشار کابین پایین‌تر از سطح زمین می‌آید و گازی که در فضاهای بستهٔ بدن هست منبسط می‌شود. این بر ایمپلنت سالم اثری ندارد؛ اما اگر جای کشیدن دندانی تازه باشد، کاری نزدیک به ناحیهٔ سینوس انجام شده باشد یا التهابی ادامه داشته باشد، تغییر فشار ممکن است درد را بیشتر کند. موضوع دوم ساده‌تر است: نشستن در پروازی طولانی تورم روز اول را بیشتر می‌کند و اگر خونریزی پیش بیاید، امکان رسیدگی محدود است.

به همین دلیل توصیهٔ عملی این است: روز جراحی راهی سفر نشوید، دست‌کم یک روز صبر کنید. در برنامهٔ سه‌روزه این خودبه‌خود رعایت می‌شود؛ جراحی روز اول انجام می‌شود، دندان‌های ثابت نهایی روز سوم گذاشته می‌شوند و بازگشت در پایان روز سوم است. تنها چیزی که باید مراقبش بود این است که پرواز را وسط روز سوم نگذارید: پس از قرار دادن دندان‌های نهایی آخرین تنظیم‌های اکلوژن انجام می‌شود و دندان‌ها پس از آن ثابت می‌شوند.

اگر کاری انجام شده که به ناحیهٔ سینوس مربوط است، وضعیت فرق دارد و ممکن است انتظار طولانی‌تری لازم باشد. در این حالت محکم فین کردن، بستن دهان هنگام عطسه و هر چیزی که تغییر فشار ایجاد می‌کند، جداگانه مطرح می‌شود. اینکه این برای شما صدق می‌کند یا نه را پزشکتان می‌گوید؛ آن را قاعده‌ای کلی فرض نکنید.

در ورزش هم منطق همین است: در روزهای اول، فعالیت سنگینی که فشار خون را بالا می‌برد، خونریزی و تورم را بیشتر می‌کند. پیاده‌روی و حرکت سبک مشکلی ندارد و حتی مفید است؛ تمرین با وزنه، دویدن و تمرین پرشدت هفتهٔ اول عقب انداخته می‌شوند. شنا و استخر در روزهای اول توصیه نمی‌شوند، چون ناحیه‌ای که در حال بهبود است با آب تماس پیدا می‌کند. در ورزش‌های برخوردی هم محافظ دهان عادتی است که باید پس از درمان هم ادامه یابد.

پاسخ پرسش‌های مربوط به ایمپلنتی که جا افتاده آرامش‌بخش است. گیت‌های امنیتی فرودگاه با ایمپلنت‌های دندان بوق نمی‌زنند؛ مقدار فلز بسیار کم است. ام‌آرآی را می‌شود گرفت، ایمپلنت هنگام تصویربرداری جابه‌جا نمی‌شود یا گرم نمی‌شود؛ تنها موضوع این است که ممکن است در تصویربرداری سر و گردن تصویر را مخدوش کند، به همین دلیل باید به رادیولوژیست گفته شود. غواصی و پرواز پس از کامل شدن بهبود محدودیت جداگانه‌ای ایجاد نمی‌کنند.

تقسیم زیر دورهٔ پس از جراحی را در بر می‌گیرد. پس از کامل شدن بهبود، بیشتر این موارد اعتبارشان را از دست می‌دهند.

در برنامه‌ای که بر سه روز بالینی بنا شده، برنامهٔ سفر بخشی از درمان است. ترتیب زیر نظمی است که بیشتر بیماران با آن راحت‌اند.

1. 1

   تصویربرداری را از پیش بفرستید

   اگر رادیوگرافی پانورامیک (OPG) یا سی‌تی اسکن با پرتو مخروطی (CBCT) دارید، پیش از آمدن بفرستید. اگر فکر کنیم مناسب این روش نیستید، پیش از راه افتادن به شما می‌گوییم؛ این تنها گامی است که جلوی سفری بی‌حاصل را می‌گیرد.

2. 2

   نزدیک کلینیک اقامت کنید

   در شهرهای بزرگ فاصله با ساعت سنجیده می‌شود. سفر طولانی درون‌شهری در روز اول پس از جراحی هم تورم را بیشتر می‌کند و هم بی‌دلیل خسته می‌کند؛ اقامت در نزدیکی، سه روز را به‌وضوح آسان‌تر می‌کند.

3. 3

   سه روز، یعنی ۷۲ ساعت، کنار بگذارید

   از جراحی تا دندان‌های نهایی سه روز: روز اول جراحی و اولین آزمایش، روز دوم آزمایش‌ها، روز سوم دندان‌های ثابت نهایی. درمان روز سوم کامل می‌شود و معاینه‌های بعدی طبق برنامهٔ پیگیری کلینیک پیش می‌روند.

4. 4

   بلیت بازگشت را انعطاف‌پذیر بگیرید

   بازگشت را برای پایان روز سوم، پس از ثابت شدن دندان‌های نهایی، برنامه‌ریزی کنید؛ گذاشتن پرواز در وسط روز رایج‌ترین اشتباه برنامه‌ریزی است. اگر ممکن است بلیتی قابل تغییر بگیرید؛ وقتی برنامه تغییر کند، جای مانور می‌گذارد.

5. 5

   داروها و مدارکتان را همراه بیاورید

   فهرست داروهایی که مصرف می‌کنید، گزارش‌های پزشکی اگر دارید و سوابق درمان‌های قبلی. این‌ها اطلاعاتی‌اند که ممکن است برنامه را تغییر دهند و باید نوشته آورده شوند، نه از حافظه.

6. 6

   پیگیری پس از بازگشت را از ابتدا روشن کنید

   معاینه‌ها چگونه و کجا انجام می‌شوند، اگر مشکلی پیش بیاید به کجا مراجعه می‌کنید، چه مدارکی را نزد پزشکی که در محل زندگی‌تان است می‌برید. در بیمارانی که از راه دور می‌آیند، پاسخ این سه پرسش باید پیش از درمان روشن شود.

موارد زیر پرسش‌هایی‌اند که سال‌ها بعد به ذهن می‌رسند و پاسخشان بیشتر وقت‌ها آرامش‌بخش است.

موارد زیر نه به خود درمان، بلکه به برنامه‌ریزی پیرامون آن مربوط‌اند و همه قابل پیشگیری‌اند.

روند زیر در بیشتر بیماران این‌گونه پیش می‌رود؛ مدتی که پزشکتان به شما می‌دهد مقدم است.

1. ۲۴–۴۸ ساعت اول

   استراحت، کمپرس سرد و خوابیدن با سر بالا. سفر طولانی، فعالیت سنگین و محیط گرم در این دوره عقب انداخته می‌شوند. پیاده‌روی سبک آزاد است.

2. هفتهٔ اول

   تورم فروکش می‌کند و دامنهٔ فعالیت بیشتر می‌شود. سفرهای کوتاه مشکلی ندارند؛ تمرین با وزنه و تمرین پرشدت هنوز زود است. استخر و دریا را می‌شود نزدیک پایان این هفته مطرح کرد.

3. هفتهٔ دوم و سوم

   در بیشتر بیماران بازگشت تدریجی به ورزش شروع می‌شود. استفاده از محافظ دهان در ورزش‌های برخوردی در همین مرحله مطرح می‌شود و باید عادتی ماندگار شود.

4. درازمدت

   پرواز، غواصی، ارتفاع زیاد و هر نوع ورزشی آزاد است. تنها موضوعی که می‌ماند محافظت در ورزش‌های برخوردی و ادامهٔ معاینه‌های منظم است.

این‌ها مواردی‌اند که در پیشنهاد اصلاً دیده نمی‌شوند اما از جیب می‌روند. هنگام مقایسه باید به حساب آورده شوند.

چند بار باید رفت و آمد کرد

در درمانی که ماه‌ها طول می‌کشد ممکن است چهار پنج سفر لازم شود. در برنامه‌ای که در سه روز بالینی جا می‌شود، این مورد یک‌باره بسته می‌شود؛ در بیمارانی که از شهر دیگر می‌آیند، این تفاوت ممکن است از تفاوت قیمت درمان بزرگ‌تر باشد.

اقامت

باید بر پایهٔ سه روز، یعنی ۷۲ ساعت، حساب شود. چون درمان روز سوم کامل می‌شود، لازم نیست اقامت را تمدید کنید؛ اما انتخاب جایی نزدیک کلینیک سه روز را آسان‌تر می‌کند.

از دست رفتن روزهای کاری

موردی که بیشتر بیماران اصلاً حسابش نمی‌کنند. در درمانی طولانی، وقتی روزهای مرخصی جمع زده شوند، ممکن است رقم قابل توجهی به دست بیاید.

معاینه‌های بعدی

چون درمان روز سوم با دندان‌های نهایی کامل می‌شود، سفر درمانی دومی در کار نیست. اینکه معاینه‌های دوره‌ای کجا و در چه فاصله‌ای انجام شوند، باید پیش از درمان مطرح شود؛ برنامه بر همین اساس چیده می‌شود.