ایمپلنت Ankylos مال کدام کشور است؟

ایده Ankylos در ۱۹۸۵ در مونیخ متولد شد. گئورگ‌هوبرتوس ننت‌ویگ که در آن سال‌ها در کلینیک جراحی دهان، فک و صورت مونیخ کار می‌کرد، و والتر موزر، مهندسی که در مؤسسه متالورژی کار می‌کرد، دست به کار طراحی ایمپلنتی شدند که هم از نظر فنی و هم از نظر زیستی خوب کار کند. در ۱۹۸۶ درخواست ثبت اختراع داده شد و در ۱۹۸۷ سیستم همراه با Krupp Medizintechnik نخستین بار در کلینیک به کار رفت. در آن دوره سیستم با حروف اول نام توسعه‌دهندگانش «NM-System» نامیده می‌شد.

وقتی بخش فناوری پزشکی Krupp منحل شد، بخش دندان‌پزشکی شرکت آلمانی Degussa سیستم را در اختیار گرفت و با نام ANKYLOS به بازار عرضه کرد؛ بروشور سازنده این تاریخ را ۱۹۹۳ ذکر می‌کند؛ بر اساس نوشته‌ای در ۲۰۱۶ که بر روایت طراح تکیه دارد، Degussa سیستم را در ۱۹۹۳ در اختیار گرفت و از ابتدای ۱۹۹۴ به بازار عرضه کرد. در ۲۰۰۱، بخش دندان‌پزشکی Degussa در هاناو با بخش دندان‌پزشکی Friadent در مانهایم ادغام شد و شرکت تازه‌ای به نام DENTSPLY Friadent را پدید آورد. حدود ده سال بعد، DENTSPLY Friadent و Astra Tech Dental زیر چتر DENTSPLY Implants ادغام شدند. در ۲۰۱۶ Dentsply و Sirona Dental Systems ادغام شدند و Dentsply Sirona امروزی پدید آمد؛ مرکز گروه در شارلوت در کارولینای شمالی است.

به همین دلیل پاسخ سؤال «مال کدام کشور است» دولایه است. طراحی، توسعه و سال‌های طولانی تولید سیستم در آلمان بوده است؛ مالک امروزش گروهی با مرکزیت آمریکاست. در مطالعه بلندمدتی که در ۲۰۱۳ منتشر شد، سازنده ایمپلنت‌ها «DENTSPLY Implants Manufacturing GmbH, Mannheim, Germany» نوشته شده است. اما اینکه یک ایمپلنتِ مشخص که امروز به دستتان می‌رسد کجا تولید شده را قطعی‌تر از همه برچسب جعبه‌اش می‌گوید.

آنچه Ankylos را از سیستم‌های دیگر جدا می‌کند اتصال آن است. قطعه رویی نه با یک شش‌ضلعی پیچی، بلکه با اتصالی عمیق و مخروطی روی ایمپلنت می‌نشیند؛ سازنده این اتصال را TissueCare می‌نامد و می‌گوید با قفل شدن اصطکاکی، حرکت ریز میان دو قطعه را از بین می‌برد و خطر تجمع باکتری را کم می‌کند. اندازه اتصال در همه قطرهای ایمپلنت یکسان است: سازنده این را چنین توضیح می‌دهد که هر قطعه رویی روی هر ایمپلنت Ankylos می‌نشیند و تعداد قطعات کمتر می‌شود.

ویژگی دوم platform switching است، یعنی باریک‌تر بودن قطعه رویی از بدنه ایمپلنت. به این ترتیب محل گذار میان ایمپلنت و قطعه رویی از لبه بیرونی ایمپلنت به داخل، به جایی مرکزی‌تر، منتقل می‌شود. Ankylos یکی از سیستم‌هایی است که این ایده را از نخستین طراحی‌اش در دهه ۱۹۸۰ داشته است؛ سازنده می‌گوید ایمپلنت طوری طراحی شده که بتوان آن را کمی پایین‌تر از سطح استخوان، یعنی زیر لبه استخوان (subcrestal)، کاشت. نام نسخه کنونی Ankylos C/X است: همان اتصال مخروطی، که می‌توان آن را با یک ایندکس که قطعه رویی را جهت می‌دهد (/X) یا بدون ایندکس (C/) به کار برد.

اینکه platform switching چه سودی دارد جداگانه هم بررسی شده است. در یک فراتحلیل در ۲۰۲۱ که مطالعه‌های تصادفی‌سازی‌شده با دست‌کم ۳ سال پیگیری را کنار هم گذاشت، میانگین تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت در ایمپلنت‌های با platform switching ۰٫۳۳ میلی‌متر و در ایمپلنت‌های بدون آن ۰٫۶۶ میلی‌متر بود. بقای ایمپلنت اما در دو گروه تقریباً یکسان بود: ۹۸٫۱۲ درصد و ۹۸٫۰۵ درصد. یعنی این طراحی می‌تواند لبه استخوان را بهتر حفظ کند، اما به‌تنهایی ماندن یا نماندن ایمپلنت در دهان را تغییر نمی‌دهد.

شناخته‌شده‌ترین داده Ankylos از دانشگاه فرانکفورت است. ۱۲٬۷۳۷ ایمپلنت Ankylos که میان آوریل ۱۹۹۱ و مه ۲۰۱۱ برای ۴٬۲۰۶ بیمار گذاشته شده بود پیگیری شد؛ در ماه ۲۰۴، یعنی حدود ۱۷ سال، بقای تجمعی ۹۳٫۳ درصد به دست آمد. بیشتر از دست رفتن‌ها در سال اول و پیش از نصب پروتز دیده شد؛ در فک پایین و در استخوان سخت، از دست رفتن به‌طور معناداری بیشتر بود. این داده ثبت‌شده یک کلینیک دانشگاهی است، نه مقایسه‌ای با تخصیص تصادفی؛ دو طراح سیستم هم در میان نویسندگان‌اند.

با این حال برند نیمه کوچک‌تر ماجراست. اینکه ایمپلنت در طول سال‌ها در دهان بماند یا نه را برنامه‌ریزی، نحوه پخش بار، عواملی مانند سیگار و دیابت کنترل‌نشده و مراقبت منظم با قدرت بیشتری تعیین می‌کنند. Ankylos سیستمی کلاسیک و دوتکه است: در بخش داخلی استخوان قرار می‌گیرد و آنجا حجم کافی لازم دارد. اما ایمپلنتی که در پروتکل دندان ثابت در ۷۲ ساعت با روش ایهده به کار می‌رود از رده دیگری است: ایمپلنت کورتیکوبازال یک‌تکه که در لایه سخت بیرونی فک محکم می‌شود.

موارد زیر به ساختار ایمپلنتی مربوط‌اند که درون استخوان قرار می‌گیرد، دوتکه است و دوره بهبودی لازم دارد؛ نکته‌های مخصوص Ankylos جداگانه ذکر شده‌اند.

اگر پاسخ‌ها کوتاه و روشن باشند، یعنی پشت برنامه انتخابی سنجیده هست. هر پاسخی که مبهم بماند، خلأیی است که بعدها خودتان باید پرش کنید.

1. 1

   کدام طول و قطر، و چرا؟

   انتخاب باید با پهنا، ارتفاع و تراکم استخوان شما قابل توضیح باشد. اگر در ناحیه دندان‌های آسیا یک ایمپلنت تکی برنامه‌ریزی شده، درباره انتخاب قطر و بار روی قطعه رویی هم صحبت کنید.

2. 2

   با ایندکس یا بدون ایندکس؟

   در Ankylos C/X قطعه رویی را می‌توان با ایندکس (/X) یا بدون ایندکس (C/) نشاند. اینکه کدام به کار رفته، در آینده هنگام آماده کردن قطعه رویی جدید به کارتان می‌آید.

3. 3

   آیا ایمپلنت پایین‌تر از سطح استخوان کاشته می‌شود؟

   Ankylos برای کاشت زیر لبه استخوان طراحی شده است. اینکه عمق برنامه‌ریزی‌شده و اثر آن بر لثه و لبه استخوان برایتان توضیح داده شود، نشان می‌دهد برنامه با جزئیات سنجیده شده است.

4. 4

   آیا می‌توانم بارکد روی برچسب را ببینم؟

   در ترکیه، تجهیزات پزشکی‌ای که به بازار عرضه می‌شوند باید در سامانه ردیابی محصول (UTS) ثبت شده باشند. شماره روی برچسب، سازنده محصول و ثبت آن را نشان می‌دهد؛ این کنترلی ملموس‌تر از هر جمله‌ای است که درباره برند شنیده می‌شود.

5. 5

   اگر قطعه رویی بشکند چه می‌شود؟

   در Ankylos قطعه رویی با اتصال مخروطی درون ایمپلنت قفل می‌شود. اینکه از ابتدا بپرسید در صورت شکستگی، قطعه باقی‌مانده چگونه بیرون آورده می‌شود، قطعه در چه مدتی می‌رسد و دامنه کار چیست، درخواستی عادی است.

اگر چهار مورد اول زیر سر جایشان باشند، تفاوت میان برندها کم می‌شود؛ اگر نباشند، هیچ برندی این کمبود را جبران نمی‌کند.

پیرامون برندی که چند بار دست‌به‌دست شده و با سیستمی هم‌خانواده زیر یک چتر است، چند خلاصه‌سازی نادرست می‌چرخد.

امروز کسی این مدارک را نمی‌پرسد؛ اما سال‌ها بعد روی صندلی دیگری، اولین چیزی است که پرسیده می‌شود.

1. کارت ایمپلنت با جزئیات

   روی کارت نباید فقط «Ankylos» نوشته شده باشد؛ نسخه C/X، قطر، طول، شماره لات و ناحیه کاشت هم باید باشد. اگر چیزی کم است، از کلینیکی که درمان را انجام داده بخواهید تکمیلش کند.

2. نوع قطعه رویی

   کدام قطعه رویی، با ایندکس یا بدون ایندکس، به کار رفته است. وقتی شکستگی یا نوسازی پیش بیاید، پیدا کردن قطعه یدکی درست با این اطلاعات سریع‌تر می‌شود.

3. نسخه بارکد

   بارکد روی برچسب محصول، شماره‌ای را دارد که ایمپلنت را در UTS شناسایی می‌کند. آن را همراه کارتتان نگه دارید.

4. عکس روز اول

   عکس رادیولوژی‌ای که نشان می‌دهد سطح استخوان در آغاز کجا بوده است. در ایمپلنتی که زیر لبه استخوان کاشته شده، تغییر لبه استخوان در طول سال‌ها فقط با مقایسه با همین عکس خوانده می‌شود.

تفاوت در پیشنهاد قیمت را نام ایمپلنت به‌تنهایی تعیین نمی‌کند. جمع کل را این اقلام تشکیل می‌دهند:

هزینه واحد سیستم

میان سیستمی از یک گروه بین‌المللی که مدت‌هاست در بازار است و سیستمی جوان‌تر یا داخلی ممکن است تفاوت باشد؛ اما در یک طرح چندواحدی، قلمی که جمع کل را تعیین می‌کند اغلب این نیست.

انتخاب قطعه رویی

انتخاب میان قطعه آماده، ساخت مخصوص بیمار یا تولید سازگار می‌تواند پیشنهاد قیمت را بیش از بدنه ایمپلنت جابه‌جا کند. ببینید در پیشنهاد کدام‌یک نوشته شده است.

کارهای آماده‌سازی

اگر پیوند استخوان، عمل سینوس یا کشیدن دندان لازم باشد، این‌ها اقلام جداگانه‌اند و در طرح‌های کلاسیک زیاد پیش می‌آیند. زمان را هم طولانی‌تر می‌کنند.

ترمیم‌ها در طول سال‌ها

در سیستمی که قطعه‌اش آسان پیدا می‌شود، تعویض پیچ یا قطعه رویی کاری کوچک باقی می‌ماند. این قلمی است که در صورت‌حساب دیده نمی‌شود اما در بلندمدت ممکن است از همه گران‌تر تمام شود.